= :: TeukierellA Story :: =

posted on 10 Jul 2007 22:36 by penoxhikaafic

Title : TeukierellA StorY!
By : HikaA [HikarI] & Penox
Rate : Comedy (แป้กๆ)

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว~~~ ณ ดินแดนเอสเอ็มอันไกลโพ้นนนทะเล~~ ยังมีเรื่องราวที่เล่าสืบต่อกันมา ของเจ้าชายรูปงาม และเจ้าหญิงแสนสวย~~ จุดเริ่มต้นของความรักนี้เริ่มต้นจากความเรียบง่าย~ แต่ก็ไม่ง่ายเรียบ~!

ในหมู่บ้านหนึ่งในดินแดนนั้น ยังมีคฤหาสน์หลังหนึ่งซึ่งรู้กันดีว่าเป็นของแม่เลี้ยงรูปโฉมงดงาม แต่จิตใจช่างน่าหวั่น.. พร้อมกับลูกรักของนางอีกสองคน และภายในบ้านหลังนั้น ยังมีหญิงงามที่คอยรับใช้แม่เลี้ยงอยู่

เธอ.. ผู้มีใบหน้างดงามราวกับนางฟ้า รวมทั้งจิตใจอันอ่อนหวาน และรอยยิ้มที่จริงใจ จึงทำให้เป็นที่รักใคร่ของคนอื่นเสมอ มีนามว่า 'ทึกกี้เรลล่า'

แม่เลี้ยง.. ผู้มีรูปโฉมงดงามจริงแท้ยิ่งกว่าใครในปฐพี ต่อให้มีกระจกวิเศษก็ต้องบอกว่านางงามเหอะน่า มีนามว่า 'ซอลซิน' ความงามของแม่นางนี้เป็นที่เลื่องลือ จนทำให้ได้ใจขององค์ฮันกยอง น้องชายของพระราชาคังอินซึ่งครองนครหลวงแห่งนี้! (โอ้ววว) พระราชาคังอินเองก็มีพระโอรสเพียงองค์เดียว นามว่า ซีวอน เจ้าชายซีวอนทรงมีสิริโฉมงามงด.. หมดไป (ไม่ใช่ล่ะ) เทียบได้กับพระราชบิดาและพระราชอาเลยทีเดียว จึงไม่แปลกที่พระองค์จะเป็นที่หมายปองของบรรดาสาวแก่แม่หม้าย สาวน้อยสาวใหญ่ สาวไส้สาวพุงทั้งหลายในนครแห่งนี้~ รวมทั้งลูกรักทั้งสองของซอลซินด้วยเช่นกัน

ลูกรักคนโต.. 'ฮยอคกี้' ผู้มีใบหน้าราวกับเอ้อ.. เอาเป็นว่าคำจำกัดความของฮยอคกี้เทียบได้กับงามอย่าง 'ทิด' นั่นเอง ^^" หากแต่การกระทำและนิสัยของฮยอคกี้ ทำให้ใบหน้าอันงดงามเป็นต้องหมดลง ด้วยความที่ชอบแร็พบ่นไปบ่นมา และมักจะอิจฉาทึกกี้เรลล่าเสมอ

ลูกรักคนเล็ก.. 'ชินดี้' ผู้มีใบหน้ากลมรับกับทรงผมรูปหัวใจ~ งามแท้ หากแต่นิสัยของเธอช่างขัดกับหน้าตา ด้วยความเป็นคนชอบทานทุกสิ่งที่ขวางหน้า และยังร่วมกันอิจฉาทึกกี้เรลล่ากับพี่ซะอีก!

"นี่.. ทึกกี้เรลล่า มากวาดตรงนี้หน่อยเซะ~" ซอลซินพูดพร้อมกับโบกพัดในมือไปมา

"นี่.. ทึกกี้เรลล่า ไปเอาเค้กช็อกโกแลตมาให้ชั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ~!!" ชินดี้พูดขึ้นบ้าง

ด้วยความรีบเร่งที่มือหนึ่งก็ต้องกวาดพื้นไป มือหนึ่งก็ต้องแบกเค้กร่วม 2 ปอนด์ไป ทำให้ทึกกี้เรลล่า สะดุดขี้ยางลบ เค้กหลุดจากมือ ผลจากการที่ action = reaction

โคร่มมมม!!!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

เค้ก 2 ปอนด์ก้อนที่ว่าประกบเข้ากับหน้าของชินดี้อย่างเต็มรัก~

"นังนี่ นังทึกกี้เรลล่า ทำอะไรของหล่อนฮะ!! กล้าดียังไงเอาเค้กมาปาใส่หน้าชั้นน่ะ" ชินดี้ว่าอย่างโมโห (ถึงจะว่าไปแต่ก็กินเค้กที่เลอะหน้าเลอะตาไปด้วยอย่างเอร็ดอร่อย)

ฮยอคกี้.. ผู้เป็นพี่ก็ช่างเป็นคนดีซะเหลือเกิน แอบขำอย่างแรงกล้าที่น้องมีเค้กก้อนโตประดับใบหน้า แอบคิดว่า 'เออเว้ย มันดูดีขึ้น' ก่อนจะร้องสั่งทึกกี้เรลล่าบ้าง~

"ฮุฮุฮุ.. นี่.. ทึกกี้เรลล่า!! มาเต้น Sexy Back กับชั้นเดี๋ยวนี้นะ!!!" พลางทำท่าเตรียมจะเต้นเต็มที่ ก็พี่ท่านเล่นใส่เสื้อผ้า (ผ้าที่ดูก็รู้ว่าเพิ่งเลิกเต้นรอคกุกโกมาหมาดๆ) เต็มยศซะขนาดนั้น~ .. ไม่ใช่อะไรนะ ระยิบระยับมากฮยอคกี้เอ้ย ..

.. เย่ๆ ..

ดนตรีเริ่มต้นขึ้น~

เเล้วเเล้วฮยอกกี้ก็ออกท่าทางจกปลาร้าในเพลง.. เอ่อ.. มั่นใจว่า Sexy Back?

.. เย่ๆ ..

ดนตรีก็ยังคงเล่นต่อ

.. อ๋อ~ จะกินเเย้หรอ ..

พรึ่ดดด~~ เหมือนดังสวรรค์สาป! เพลงที่ควรจะเป็น Sexy Back ของพ่อหนุ่ม Justin ดันกลายเป็น..

"ฮยอคกี้จ๊ะ - -* นั่นมันโปงลางสะออนแล้วล่ะเหอะนะลูก" ซอลซินบอกอย่างเสี่ยวจิตในตัวลูกชาย - -* เเต่ก็แอบกระดิกเท้าเข้าจังหวะไปด้วยอย่างเมามันส์..

เห็นแบบนี้แล้ว.. นี่แหละคือสภาพที่ทึกกี้เรลล่าต้องคอยรับอยู่ในทุกวันของบ้านนี้ แม้จะเหนื่อย จะหนักหนาแค่ไหนก็ไม่มีบ่นให้ใครได้ยินเลยสักครั้งเดียว (ก็แอบไปบ่นที่อื่นไง~) ได้แต่ก้มหน้าก้มตารับชะตากรรมของเธอต่อไป (ฮยอคเต้น Sexy Back แบบนี้ทุกวันก็ไม่ไหวนะ - -")

แล้วเวลาที่สาวแก่แม่หม้ายน้อยใหญ่ทั่วราชอาณาจักรรอคอยก็มาถึง~ เวลาที่จะถึงงานเต้นรำเลือกคู่ของเจ้าชายซีวอนผู้งามงดนั่นเอง! ผู้เดินสาส์นได้ถูกส่งไปทั่วราชอาณาจักร เชิญทุกบ้านที่มีลูกสาว.. หรือไม่สาวแต่อยากมาร่วมงานเผื่อเจ้าชายจะสะดุดตาบ้างเล็กน้อยถึงปานกลาง.. รวมทั้งคฤหาสถ์ของซอลซินด้วยเช่นกัน~

เย็นวันหนึ่ง

.. ก๊อก ก๊อก ..

"ทึกกี้!! ไป.." ยังไม่ทันที่ซอลซินจะใช้ทึกกี้เรลล่าไปเปิดประตู

เสียงของทหารม้านางเลิ้งผู้เดินสาส์นก็กล่าวขึ้นก่อน

"สาส์นจากพระราชวังขอรับ มีใครอยู่บ้างเปิดประตูให้กระผมหน่อยยย"

O[]o!! "สาส์นจากพระราชวัง!!"

ซอลซินและลูกรักทั้งสองรีบวิ่งไปเปิดประตูอย่างกระตือรือร้น (ออกหน้าออกตามากมาย -"-)

"เอ้อ.. ว่าไงเหรอคะคุณทหารวังขา" ชินดี้ที่พยายามรักษามาดอย่างเต็มที่ว่า~

"เอ้อ.. -____-;; (ทหารผงะ) มี.. สาส์น.. จากพระราชวังน่ะขอรับ พระราชาคังอินเป็นคนให้.."

"กรี๊ดดดดด ว่ายังไงนะคะ!! พระราชาคังอินงั้นเหรอ~~" ซอลซินเริ่มหลุดมาด

"พระราชาคังอิน!!" ฮยอคกี้เองก็หลุดมาดไปชั่วขณะ หันไปมองแม่แล้ววี๊ด

"พระราชาคังอินนนนนนนน" ชินดี้เองก็เป็นไปด้วย สามคนแม่ลูกวี๊ดอย่างดีใจแล้วกอดกันไปมายกใหญ่

"เอ่อ.. - -"~ ขอรับขอรับ.. (ทหารคิดว่า แค่ส่งสาส์น.. ไม่ใช่เค้ามาเชิญเข้าวังนะเจ๊~) พระองค์ให้เชิญสาส์นนี้มายังทุกบ้าน เพื่อร่วมงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพของเจ้าชายซีวอน ที่จัดขึ้นพร้อมกับงานเต้นรำเลือกคู่ครองน่ะขอรับ"

"เลือกคู่ครองงงง~~~" ลูกรักทั้งสองของซอลซินกอดกันไปมา.. ผิดกับท่านแม่ที่แสร้งตีหน้าขรึม เพราะนึกได้ว่าตัวเองมีท่านฮันกยองแล้วนี่หว่า~

"อ้อ.. ขอบคุณนะคะ ว่าแต่ไหนสาส์นที่ว่า?" ถามพร้อมกับจิกสายตาไปยังทหารเดินสาส์นคนนั้น (เพื่อ?)

"เอ้อ.. -____-;;;;;; นี่ขอรับ"

แล้วทหารเชิญสาส์นก็ยื่นสิ่งที่ซอลซินต้องการให้

"ไม่มีอะไรแล้วกระผมลาล่ะขอรับ" แล้วรีบชิ่งหนีไปทันควัน ด้วยเริ่มตระหนักได้ว่าคนบ้านนี้น่ากลัวว่ะ -.,-

แล้วสามแม่ลูกก็เดินไปนั่งอย่างสง่างามที่โซฟาในห้องโถง~ ยืนนานมันเมื่อยเนะ ซอลซินจัดแจงแกะสาส์นนั้นแล้วอ่านให้ลูกรักทั้งสองฟัง

"โอ้~ ลูกขา.. คืนนี้พระราชวังจะมีงานวันคล้ายวันพระราชสมภพ ที่จัดพร้อมกับงานเลี้ยงเต้นรำเลือกคู่ครองของเจ้าชายซีอวน องค์รัชทายาทจาจังมยอนชินกีชินบุ๊นนน~~~~"

"จริงหรอคะคุนเเม๊" ลูกรักทั้งสองที่นั่งฟังอย่างเพลินจิตถามอย่างยินดี หึหึหึ

"จริงสิคะคุณลู๊ก"

ทางด้านทึกกี้เรลล่าที่ได้ยินดังนั้น ก็เดินมาหาซอลซินอย่างงงเล็กน้อยถึงปานกลาง

"เอ่อ คุณแม่คะ อะไรมย๊อนมย๊อนนะคะ แล้ว.. งานเลี้ยงเหรอคะ หนูไปได้มั้ยคะ"

ซอลซินพร้อมด้วยลูกรักทั้งสองพร้อมใจกันมองทึกกี้เรลล่าอย่างเหยียดหยาม

"ไม่เจียมๆ ไม่เจียมนะยะ ใครเค้าจะให้หล่อนไป แต่งตัวก็โทรมสิ้นดี หน้าตาก็ใช้ไม่ได้ แถมยังเป็นแค่คนรับใช้ ไป๊~~ ไปทำงานของหล่อนเลยนะ" ซอลซินออกปากไล่อย่างตัดเยื่อใยเต็มที่

ทึกกี้เรลล่าได้แต่มองแม่เลี้ยงของเธอ พร้อมทั้งฮยอคกี้และชินดี้ที่กำลังจะลองชุดสำหรับงานเลี้ยง ด้วยสายตาละห้อยพลางคิดในใจ

'นั่นสิเนอะ ใครที่ไหนจะมาสนใจคนรับใช้อย่างเรา~' ทึกกี้เรลล่าเศร้าสร้อยและหมดความหวัง ตักถ่านใส่เตาผิงอย่างเย็นใจ (พลางแอบคิดว่าร้อนโว้ยแม่ง - -*)

สวรรค์ชั้นพัมคิน

นางฟ้าซองมิน ได้แต่มองดูทึกกี้เรลล่าอย่างสงสารจับจิตจับใจ

"เฮ้อออ~ ทึกกี้เรลล่า.. เจ้าช่างน่าสงสารจริง"

งานเลี้ยงเต้นรำ พระราชวัง

ชายหนุ่มร่างสองเจ้าของใบหน้าคมยืนทำหน้า.. หลวงจีน (อย่าเพิ่งฆ่าคนแต่งฮะ~) อยู่เต็มที่ ณ พระราชบังลังค์ข้างกับองค์พระราชาคังอิน โดยที่เสด็จอาฮันกยอง.. ก็หายตัวแว้บไปแต่งหล่อรอรับนางในฝันเรียบโร้ย~ หึหึ

เจ้าชายกวาดสายตามองไปทั่วงาน.. ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอย่างหงอยจิต

" 'เด็จพ่อ ลูกอยากเห็นเร็วจริงพะย่ะค่ะ ว่าใครจะเหมาะสมที่จะเป็นแม่ของลูกของลูก"

"ซีวอน -*- เจ้าจะพูดให้ซับซ้อนไปไย บอกพ่อว่าใครจะเหมาะเป็นเมียเจ้า.. พ่อก็เข้าใจแล่ว"

เจ้าชายเหลือบไปมองเด็จพ่อที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์.. ยักไหล่ยักคิ้ว แล้วก็ก่อนจะเดินไปนั่งที่บัลลังค์ข้างพระราชาอย่างเซงๆ

คฤหาสน์ของแม่เลี้ยงซอลซิน

"แม่ขาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา เสื้อมันคับอ่าค่าาาาาาา มาช่วยผูกโบว์หน่อยสิค๊าา TT^TT" ชินดี้ร้องอย่างขัดใจ "ทำไงดีอะคะเนี่ย หนูว่านะ ตอนซักเสื้อมันต้องหดแน่เลยค่ะแม่!!"

ฮยอกกี้ปรายตามองน้อง.. คิดในใจ 'แหม~~~อ้วนขึ้นสิไม่ว่า'

"ทำไมนังฮยอคกี้ใส่แล้วมันถึงได้ดูหลวมโครกแบบนั้นล่ะคะ แล้วทำไมหนูใส่มันถึงได้เป็นแบบนี้ TT^TT โฮฮฮฮฮฮฮ" ชินดี้อดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบกับพี่ของตน ที่ใส่แล้วมันช่างฮิพแสนเท่ห์ซะนี่กระไรเล่า~

"เอ๊ะ ชินดี้ จะอะไรอีกคะ จะไปไม่ไปฮะงานอ่ะ" แล้วคุณแม่แสนดี.. ก็เริ่มมาดนางพญาใส่ลูก "เลิกเพิ่งโวยวาย แล้วรีบแต่งตัวเข้าเถอะ~ เด่วฮันนี่มารับแม่แล้วแม่ไม่งาม ชิ~~" ว่าแล้วซอลซินก็แต่งทาปากไปพร้อมกับคิดในใจ 'ลูกไม่ได้เอาอาก้อได้วะ'

.. - -" ..

ทึกกี้เรลล่ามองทุกคนเต่งตัวสวยงามอย่างหมดความหวัง

"เฮ้อออออ~~~"

แม่เลี้ยงซอลซิลเพิ่งนึกได้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตในบ้าน ปรายตามองสาวน้อยในคราบผ้าขี้ริ้วห่อทอง ก่อนจะเอ่ยอย่างเวทนา

"ทำไม? อยากไปเหรอยะ"

ทึกกี้รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยขอ "แม่เลี้ยงคะ~ ทึกกี้ขอไปด้วยคนสิคะ"

"ไม่ได้หรอกย่ะ งานนี้เค้าเอาคนดูดีมีคลาส ไฮโซมีระดับ จ๊อกกะด๋อยอย่างหล่อนน่ะ เป็นแม่โสมเฝ้าทรัพย์ในบ้านไปเหอะ"

"ไฮโล?? ค่ะ ทึกกี้เล่นได้นะคะ TT^TTขอทึกกี้ไปด้วยคนสิคะ"

"อี๊~~ นังนี่!! ชั้นบอกไฮโซ แกจะมาไฮโลอะไรยะ ไปเลยนะ ไปขัดพื้นห้องน้ำต่อเดี๋ยวนี้เลย ถ้าชั้นกลับมาจากงานเลี้ยงจะอาบน้ำแล้วพื้นห้องน้ำไม่เงาจนสะท้อนตัวชั้นล่ะก็.. แกโดนดีแน่!!" แม่เลี้ยงคาดโทษก่อนจะเชิดหน้าพาลูกสาวทั้งสองออกเดินทางไปยังราชวัง แน่นอน.. คนที่มารับก็ไม่พ้นเจ้าชายฮันกยองนั่นเอง (วิ้วววววว)

ทึกกี้เรลล่าได้เเต่มองแม่เลี้ยงและพี่ทั้งสองในชุดสวยหรูเดินทางไปพระราชวัง ผ่านขอบหน้าต่างในห้องน้ำ ก่อนจะพยายามในการขัดพื้นห้องน้ำต่อไป

นางฟ้าซองมิน นางฟ้าสีชมพูตัวน้อยๆ มองดูจากบนสรวงสวรรค์ด้วยความเศร้าสร้อยเคล้ารอยน้ำตา สงสารในความอาภัพของทึกกี้เรลล่า..

+ ชะวิ๊ง พิ๊งค์ บลิ๊ง บลิ๊ง บลิ๊ง~~
ซองมิน ซองมิน บุงกี้ชะล่ะ ล่า พัมคิน ชะล่ะล่า~~
ฮะนางฟ้ามินนี่มาแล้ว~~~ +

เสียงเสกคาถาดังขึ้นพร้อมกับควันสีชมพูพวงพุ่งไปมายกใหญ่ ทันใดนั้น.. เมื่อหมอกและควันจางหายไป.. ก็มีกองทัพฟักทองปรากฏขึ้นพร้อมกับร่างของนางฟ้ามินนี่น้อย~~ และแน่นอน.. สารถีประจำตัวคยูกี้

ทึกกี้เรลล่าชะงักจากการขัดพื้นห้องน้ำ.. จ้องมองด้วยความแปลกใจว่า

'นางฟ้าอะไร.. ถึงได้น่ารักเช่นนี้ เเก้มสีชมพูระเรื่อๆ ยิ้มเห็นฟันกระต่ายน่ารักเหลือเกิน'

ทึกกี้เรลล่าเล่นเคลื้มจนคยูกี้ต้องกระเเอมเสียงดัง

"อะเเฮ่ม ท่านมินนี่.. พูดซักทีสิครับ~"

"อ้อจ้ะ ^^~ (ยิ้มกระแทกใจคยูกี้!) เเบบว่า ชั้นรู้เรื่องของเธอหมดแล้วนะ~ คือว่า ชั้นก็สงสารเธอมากเลยอ่านะ แบบว่า.. อยากไปงานนี้ใช่มั้ยล๊า~~~"

"ค่ะ" ทึกกี้เรลล่าตอบด้วยน้ำเสียงที่เศร้าจับใจ "แต่ว่า.. หนูคงไปไม่ได้อ่ะคะ"

"ได้สิ!" นางฟ้ามินนี่พูดอย่างใจดี ทำเอาทึกกี้เรลล่าหันขวับไปมองแทบไม่ทัน

"เคยเห็นเจ้าชายซีวอนเหรอ ถึงได้อยากไปน่ะ" คยูกี้อดไม่ได้จะกระแนะกระแหน

"คยูกี้.. ตัวอย่าไปเเซวเค้าสิ" นางฟ้ามินนี่ตบไหล่คยูกี้เบาๆ หนึ่งทีเป็นการตักเตือน

"เคๆ เอาเร็วๆ ไม่อยากอยู่นาน -_+" คยูกี้ตอบอย่างชิวชิว (ตกลงมันเป็นอะไรกันกันแน่??!!)

"นี่ทึกกี้เรลล่า.. ถ้าอยากไปจริงๆ ล่ะก็.. ชั้นก็จะช่วยเธอนะ แต่ว่า.. มีข้อแม้อย่างหนึ่ง เมื่อใดที่นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน 7 นาที! เธอจะต้องรีบออกจากงานเลี้ยงมา ก่อนที่เวทมนตร์จะเสื่อมนะ"

"เที่ยงคืน 7 นาที.. ได้ค่ะ" ทึกกี้เรลล่ารับปากอย่างยินดี~

เเละเเล้วนางฟ้ามินนี่ก้อเต้นท่าเพลงยูเป็นการร่ายมนตรา!!

O[]O!! >> เล่นเอาสารถีหนุ่มตาค้าง 'โอ้ว ท่าเต้นของนางฟ้ามินนี่ช่างได้ใจจริง'

(ใครไม่เห็นหรือจิ้นไม่ออก.. สามารถดูภาพประกอบในเอ็มวีเพลงยูนะค้าบ~ ^^;;;)

.. และเเล้ว ..

+ ชะวิ๊ง พิ๊งค์ บลิ๊ง บลิ๊ง บลิ๊ง~~
ซองมิน ซองมิน บุงกี้ชะล่ะ ล่า พัมคิน ชะล่ะล่า~~ +

เมื่อคาถาจบลงพร้อมกับกลุ่มหมอกและควันสีชมพูกองใหญ่นั้น..

ก็ปรากฏร่างสาวงามยืนอยู่เบื้องหน้าของนางฟ้ามินนี่และคยูกี้..

.. ชุดคนใช้แสนโทรมของทึกกี้เรลล่า ..

.. กลายเป็นชุดราตรีสีฟ้าบริสุทธิ์แสนสวย~ ..

.. ผมที่มัดมวย สแตนดาร์ดว่านี่อ่ะทรงคนใช้! ..

.. ก็หลุดกลายเป็นผมทรงสลวยสวยเก๋ ..

นางฟ้ามินนี่มองไปรอบๆ อย่างถูกใจ แต่ก็ติดอะไรใจอะไรบางอย่าง - -;;;

"คยูกี้.. ชั้นว่าเหมือนมัน.. ขาดอะไรไปอย่างนะ"

คยูกี้หันไปมองนางฟ้าแสนงามข้างกาย ก่อนจะเขกหัวเบาๆ

"โธ่!!! เสกชุดราตรีให้เค้าซะงาม เเต่รองเท้าช้างดาว เสกให้มันครบองค์ประกอบหน่อยสิจ๊ะมินนี่ เด๋วปั๊ด.. จับหอม~~" ไม่พูดเปล่ายื่นหน้าเข้าไปใกล้ซะด้วย

*เขิน* "บ้าเด่ะ! ถ้าหอมจะเสกให้เป็นฟักทองเลยนะ" นางฟ้ามินนี่เขินหน้าแดงแถมทำท่าจะร่ายคาถาซะอีก

"เอ่อ . . . - -* เเล้วตกลง รองเท้าล่ะคะ" ทึกกี้เรลล่ารีบถามขึ้น.. ก่อนที่ทั้งสองคนจะจู๋จี๋กันมากไปกว่านี้~

"อ่ะขอโทษน๊าาาาาา" นางฟ้ามินนี่รีบเสกคาถา

และเเล้วในที่สุด.. ทึกกี้เรลล่าก็อยู่ในชุดราตรีเเสนสวย ที่คู่กับรองเท้าเเก้วอันงดงาม ไม่ใช่ช้างดาวคู่เก่าเเต่อย่างไร

"โอเค ครบละ" คยูกี้พูดอย่างยินดี (จะไปสวีทกับนางฟ้ามินนี่บนสวรรค์ต่อเฟ้ยย) ก่อนจะนึกอะไรได้ "เอ.. ทึกกี้เรลล่า เเล้วเจ้าไปงานเลี้ยงเต้นรำยังไงเนี่ย รถเริถก็ไม่มี - -" จะเดินเหรอ?"

"คือ ^^" เดินก็คงไม่ทันการ กะว่าจะปั่นจักยานคู่ใจไปน่ะค่ะ แหะๆ"

O[]o กรรมแท้~ คยูกี้ตบหัวตัวเองฉาดใหญ่

"เอางี้ เดี๋ยวมินนี่เสกรถให้แล้วกัน!! รถฟังทองนะ มินนี่ชอบอ่ะ!!"

ทึกกี้เรลล่าชะงักไปก่อนจะยิ้มให้แหยๆ ^^;;;; "เอ่อ.. ไม่ดีกระมังคะ"

"อ๊ะ หือ หรอ เค้าไม่ยอม เค้าไม่ยอม ต้องฟักทองนะ" นางฟ้ามินนี่กระทืบเท้าไปมาอย่างขัดใจ คยูกี้ได้แต่มองด้วยสายตาละเหี่ยใจ - -" เฮ่อออ

"เอ่อ ถ้างั้น.. ก็.. ได้ค่ะ ^^;" ทึกกี้เรลล่าก็รับคำอย่างไม่มีทางเลือก

และเเล้วรถฟักทองสีสมแสนสวยก็ปรากฎขึ้น~

"คยู *-* เค้าอยากกินน่ะ~~~" นางฟ้ามินนี่พูดทำท่าจะไปเกาะรถฟักทองมะรอมมะร่อ ร้อนถึงคยูกี้ต้องรีบดึงไว้

"เอาน่า มินนี่.. เดี๋ยวคยูกี้หาให้นะคับ"

"จริงนะ" นางฟ้ามินนี่เข้าไปกอดคยูกี้ด้วยความดีใจ

"อะแฮ่มมมม เอ่อ.. ไม่มีคนขับค่ะ ^^" จะให้ไปไงอ่าฮะ" ทึกกี้เรลล่าที่มองรถฟักทองและสองคนคู่รักอย่างเซงจิตอดไม่ได้ที่จะพูดอีกครั้ง

"เหอออ จริงด้วย!! นั่นสิ.. อื้ม.. งืม.. เอ่อ.. เอ้อ.. โอเช.. รอแป๊บนะ" แล้วนางฟ้ามินนี่ก็หันไปกดโทรศัพท์จึ้กๆ

"ฮัลโหล!!~ นี่.. เยเย่ วันนี้นายว่างใช่มะ"

"รายอีกอ๊ะ?" เยเย่ถามกลับด้วยความเซงเกลเพราะถูกปลุกกระทันหัน

"ช่วยมาที่คฤหาสถ์ซอลซิลหน่อยเด่ะ"

"เฮ้ย~ ไม่เอา ชั้นจะนอน"

"น่านะ มาเหอะนะเยเย่"

"ไม่!!"

"จะมาไม่มา มาคราวนี้แถมฟรีเนื้อคู่นะเว้ยเฮ้ย" นางฟ้ามินนี่ยื่นข้อเสนอให้

"- -" ขอเป็นเนื้อย่างดีกว่านะ กำลังหิว" เยเย่ที่เริ่มจะสนใจในข้อเสนอ.. อดไม่ได้ที่จะต่อรองมาตามสาย

"เเหม่ เนื้อย่างหรือเนื้อคู่ก็เอาเถอะ มาช่วยกันหน่อย"

"ได้แน่น๊า!"

"เออ! รีรอพิรี้พิไรเดี๋ยวปั๊ด.."

ยังไม่ทันขาดคำนางฟ้ามินนี่ เยเย่ เทพสีแดงก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าทันที

"เยเย่.. วานอะไรหน่อยดิ"

"ไรอีกล่ะ - -" ให้มาก็มาแล้ว ไหนเนื้อย่าง"

"ก็.. เป็นคนรถไปส่งทึกกี้เรลล่าก่อนเด่ะ"

"ห๊ะ??"

"นะ.. นะเยเย่นะ" ลำพังคำขอร้องของนางฟ้ามินนี่ไม่ส่งผลเท่าไร แต่สายตาไอ่เจ้าคยูกี้ที่จ้องเอาเป็นเอาตายนั่นดิ

"เอ๊ออออ TT^TT ก็ได้ฟะ อย่าลืมเลี้ยงเนื้อย่างข้าล่ะ!! เข้าใจ๊"

"โอเค~~ สัญญา.. ไปงานนี้ได้ทั้งเนื้อย่างและเนื้อคู่เลย~"

และแล้ว.. เมื่อทุกอย่างเป็นไปด้วยดี ก็เป็นฤกษ์งามยามดี.. ที่ทึกกี้เรลล่าจะได้ออกเดินทางสู่พระราชวังเสียที~

ณ งานเลี้ยงเต้นรำ พระราชวัง

"ไงไอ้ลูกชาย~ เจอคนที่ถูกใจเจ้าบ้างรึยัง!!~" พระราชาคังอินเอ่ยถามพระโอรสซีวอน ผู้ซึ่งถอนใจพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างระอาและเบื่อหน่าย ( _ _)(_ _ )

"ยังเลยฮะ เด็จพ่อดูแต่ละคนเด่ะ" แล้วเจ้าชายก็กวาดสายตาหน้าตาหลวงจีนไปมาทั่วงานเป็นเชิงให้เสด็จพ่อดู ไม่เจอคู่ที่ตนปรารถนานี่นะ

ฉับพลันทันใด!!

เหมือนมีแสงออร่าโผล่มาทางประตู เจ้าชายสายตาสะดุดค้างราวกับต้องมนต์

เบื้องหน้าที่พระองค์เห็น.. เป็นหญิงสาวรูปงาม ที่กำลังเดินราวกับไม่แน่ใจในอะไรซักอย่างเข้ามา ดวงตากลมโต ผมยาวสลวย มันช่างกระแทกใจจ๊อดยิ่งนัก!!

"อ๊ากก ไม่ไหวแล้วเด็จพ่อ!! ใช่เลยย~~ >_< ลูกเจอแม่ของลูกของลูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ!!" (เอ็งจะพูดให้งงทำเบื๊อกอะไร : คังอิน) ว่าแล้วเจ้าชายก็รีบเดินไปหาหญิงสาวนั้นอย่างรวดเร็ว ไม่ได้หันกลับไปดูว่าพระราชาคังอินเองก็จ้องนางคนนั้นอย่างเสียดายมิใช่น้อย (ท่องไว้ ของลูก.. ของลูก..)

ขณะที่เจ้าชายซีวอนรีบเดินไปหาเธอคนนั้น จังไม่ทันได้ดูตาม้าตาเรือ สะดุดกึกเข้ากับหลุมรักที่ฮยอคกี้และชินดี้วางไว้โดยไม่คิดว่าจะมีใครโง่มาตก.. ดังโครมมม

"อ๊าาายย เป็นอะไรมากมั้ยเพคะเจ้าชาย!~" ชินดี้ถามด้วยความตกใจ พลางทำหน้ามองหาเค้กที่หายไป โดยที่ฮยอคกี้ผู้เป็นพี่ก็ได้เเต่จ้องกล้วยเครือโต หวังว่าจะขโมยกลับบ้าน (สาบานสิว่าห่วงเจ้าชาย)

เจ้าชายซีวอนที่กลิ้งโคโร่โกะอยู่ที่พื้นรีบเด้งตัวขึ้นมาด้วยกลัวจะเสียพระองค์ (เสียเซลฟ์นั่นเอง) ก่อนจะยิ้มพอเป็นพิธีตอบไป

"เอ่อ ^^" ไม่เป็นไรหรอกครับ ท่านล่ะ" ถามก็ถามไปตามมารยาทแต่สายตากลับมองหาหญิงปริศนาในฝันคนนั้นจนเผลอเหยียบกล้วยที่ฮยอคกี้เล็งไว้อีก

.. พรึ่ด ..

.. เเง้ว ..

ด้วยความที่ร่ำเรียนศิลปะการเต้นป้องกันตัวมานาน.. เจ้าชายจึงลื่นล้มด้วยท่ามิราเคิลอันงดงาม~ อ้าา ทันทีทันใดจังหวะเดียวกับที่เจ้าชายกำลังล้มลง ทึกกี้เรลล่าก็เหลือบไปเห็น O_O

'นั่นใครกันหนอ.. ทำไมช่างล้มได้งดงามเยี่ยงนี้~'

แล้วพลันสองสายตาสบกัน

.. ดวงใจชั้นรักเธอ~~~~ ฮูวววววว .. ดนตรีที่เล่นก็ช่างเป็นใจ

เมื่อได้สบสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก (แรกพบ) ของเจ้าชายหนุ่มรูปงาม ทึกกี้เรลล่าก็เกิดอาการที่เรียกว่า *เขิน* ขึ้นมาเอาซะดื้อๆ แต่ไม่นานเธอก็.. สะบัดหน้าหนีแล้วเดินถอยห่างออกซะเดี๋ยวนั้น ด้วยตระหนักได้ว่า

"เจ้าชายงามขนาดนี้ แถมมีสาวน้อยใหญ่อาจุมม่าแก่อีกมากมายรุมล้อม เรารึจะสู้ใครได้ หลบฉากไปดีกว่า แค่ได้มารวมงานนี้ก็ดีถมเถถมถืดไปแล้วล่ะ.." แล้วทึกกี้เรลล่า ก็หมุนตัวออกเดิน หมายจะถอยออกไปจากบริเวณนั้น

ทันใดนั้นกลับมีมือหนึ่งคว้าแขนเรียวเอาไว้พร้อมกับน้ำเสียงร้องเรียก!

"เดี๋ยว!"

ดวงหน้าสวยหันขวับไปด้วยความตกใจ ก่อนจะพบกับ..

"พี่สาวคับ~ มาคนเดียวเหรอเคิ้บ ^^"

เด็กน้อยท่าทางอายุไม่เกิน 7 ขวบที่ใบหน้าดูจะเกินอายุ และรัศมีเครื่องครัวล้นปรี่พุ่งออกมาเต็มไปหมดก็บ่งบอกว่าไม่น่าจะ 7 ขวบเนะ - -"

"เอ่อ ^^" จ้ะ แต่.. คือว่าพี่กำลังจะไปที่อื่นอ่าจ้ะ โทษทีนะ" ด้วยความที่สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของพ่อหนูน้อย (ไปหาแม่ซะไป๊!) ทึกกี้เรลล่าจึงจำเป็นต้องตัดเยื่อใยเอาซะแต่ต้น แล้วตั้งท่าจะเดินออกไปอีกครั้ง

"เดี๋ยวก่อนสิ!!" ดูเหมือนเจ้าหนูน้อยจะไม่ฟัง ทำเอาคนสวยต้องรีบหันขวับไปจะต่อว่าอย่างไม่พอใจ ก็บอกให้ไปหาแม่ไงฟะ! ฉับพลันใบหน้างามก็ขึ้นสีระเรื่อ เมื่อพบได้ว่าผู้ที่จับแขนตนเองอยู่นั้น หาใช่หนูน้อยเจ็ดขวบนรกนั่นไม่

.. หากแต่เป็นเจ้าชายหนุ่มรูปงามที่ตนคิดจะเดินจากมาต่างหาก ..

.. เงียบ ..

แล้วเจ้าชายก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบซะก่อน "เอ่อ.. ท่าน.. จะรีบไปไหนหรือ" เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำเอาสาวน้อยสาวใหญ่อาจุมม่าป้าแก่แถวนั้นละลายเป็นแถบ~

"เอ้อ.. คือว่า.. ข้า.. ข้าจะไป.." เสียงหวานตอบกลับอย่างตะกุกตะกักคิดยังไงก็คิดไม่ออก จะให้บอกว่าจะหนีท่านก็บอกไม่ได้ แล้วจะบอกว่ายังไงดี? ยังไม่ทันที่จะได้ตอบอะไร เจ้าชายก็ชิงพูดขึ้นซะก่อน (อีกแล้ว)

"ขอรั้งตัวท่านไว้.. ด้วยการเต้นรำกับข้าซักเพลงได้หรือไม่"

ไม่ทันที่จะรอฟังคำตอบ เจ้าชายซีวอนก็เป็นประสานมือเข้ากับมือเล็ก พร้อมกับโอบทึกกี้เรลล่าอย่างนุ่มนวล ก่อนที่จังหวะขาของทั้งสองจะเริ่มไปตามเสียงดนตรี

"ทำไมข้าไม่เคยเห็นท่านมาก่อนเลย" เจ้าชายจ้องมองใบหน้างามเบื้องหน้าก่อนจะเอ่ยถามขึ้น

อยู่นอกสายตา.. ของเธอตั้งใกล้.. ชั้นนั้นก็ทำได้.. เเค่มองจากตรงนี้ น่าน.. เพลงได้ฟีลอีก

"เอ่อ.. พอดีว่าข้าไม่ค่อยได้ออกนอกบ้านน่ะ" ทึกกี้เรลล่าตอบเสียงเบา ก็เจ้าชายหน้า (หลวงจีน) หล่อเล่นจ้องซะตลอดเวลาแบบนั้น .. มันจะตอบได้ไง๊~~~

"คือ.. อาจจะเร็วไป.. แต่.. จะรังเกียจมั้ย ถ้าหากว่า.. ข้าจะขอให้ท่าน.. อยู่ให้ข้าพบเห็นได้ทุกวัน.. ในรั้วราชวังแห่งนี้" เจ้าชายเอ่ยถามไปหน้าก็แดงขึ้นมาด้วย

"O_O" ทึกกี้เรลล่าตาโตด้วยความตกใจ นั่นเรียกว่าคำสารภาพรักขอแต่งงานได้รึเปล่านะ??

"เอ้อ.." ยังไม่ทันที่จะได้ตอบอะไร นาฬิกาก็ตีบอกเวลาเที่ยงคืนซะแล้ว~~!!

.. กิ๊งก่องก้างก่องงงงงงงง ..

มือเล็กหลุดออกจากมือใหญ่ ร่างเล็กรีบออกจากอ้อมกอดของเจ้าชาย วิ่งออกนอกประตูราชวังไปอย่างรวดเร็ว

"เดี๋ยว!!~ ท่าน~~~~~~~~~~~~~~~~" เจ้าชายซีวอนวิ่งตามไป อะไรกัน ชื่อก็ยังไม่รู้จัก บ้านก็ไม่รู้อยู่ไหน

.. นางมาทำให้เราหัวใจตกหลุมแล้วหนีไปง่ายๆ แบบนี้ได้ไง >_< .. (เสี่ยวซะ -*- )

To Be Continued . .