= :: Penox HikaA Fan Fiction :: =

Title : Between the news
By : HikaA [HikarI] & Penox
Rate : เอาแต่ใจตัวเองสุดขีด หึหึ

ถึงจะผ่านวันที่กลุ่ม Super Junior ทั้ง 7 คนออกเดินทางไปจีน ได้หลายวันจนใกล้เวลาจะกลับแล้ว แต่ก็ยังคงมีคนบางหลายคน (ก็มากกว่าคนเดียว) นั่งคิดถึงบรรดาหนุ่ม ๆ ที่จีนอยู่ดีนั่นแหละ

ตัวอย่างหนุ่มหนึ่งคนในที่นี้ที่เราจะได้ยกเรื่องราวมาเล่าให้ฟังก็คงไม่พ้นท่านลีดเดอร์อีทึกนั่นเอง แต่.. เค้าคิดถึง.. ในทางไหนกันนะ

"กลับมาแล้วคร้าบ~~" สองเสียงประสานกันหน้าบ้านพัก Super Junior ขณะที่หนุ่มน้อยผอมบางคนหนึ่งเริงร่าจนแทบจะกระเด้งเข้าบ้าน ส่วนอีกคนเดินเข้าบ้านอย่างหงอย ๆ แทน สมาชิกที่เหลือในบ้านอันได้แก่ คังอิน ผู้ซึ่งเดินซวนเซหมดแรงเข้าห้องนอนไป ชินดง ผู้ซึ่งกำลังสำราญกับกองขนมตรงหน้า ฮีชอล ผู้ซึ่งอพยพพาตัวเองมาที่นี่ เพราะความเหงาที่ สมาชิกในคอนโดหายไปสองคน หนึ่งในนั้นดันเป็นคนสำคัญซะด้วย และซองมิน ผู้ซึ่งเป็นคนเดียวที่สนใจเดินออกมารับฮยอคแจและอีทึก เมื่อเห็นหน้าไร้อารมณ์ของพี่ชายที่รัก ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากแซว ทั้งที่ปกติซองมินไม่ใช่คนที่จะพูดอะไรทำนองนี้

"เป็นอะไรไปครับพี่อีทึก คิดถึงซีวอนเหรอ?"

ทันทีที่จบประโยคนั้น ซองมินผู้ซึ่งไม่ควรลองอะไรที่ไม่เคยทำก็แทบจะต้องวิ่งหนีเข้าห้อง (ก็คยูฮยอนไม่อยู่ปกป้องอ่ะ คึคึ) เพราะสภาพหน้าตาลีดเดอร์ที่รัก แทนที่จะปรากฎวี่แววเขินอายหรือใบหน้าที่ซองมินคิดว่า 'คิดถึงคนรัก' ปรากฎให้เห็น กลับเป็นใบหน้าที่เตรียมตัวจะฆ่าคนได้เต็มที่! เอ๊ะมันยังไงกัน

"ใคร? นายว่าใครคิดถึงซีวอน" ท่านลีดเดอร์พูดเสียงเรียบ ขัดกับใบหน้าเหลือเกิน - -" ทำเอาซองมินผวาเฮือก ไม่กล้าพูดต่อ ได้แต่ยิ้มแหย เฉไฉไปเรื่องอื่นแทน

"เอ้อ.. ปะ.. เปล่าฮะ ไม่ได้พูดถึงซีวอนเลยนะ ผมบอกว่า ผมมีน้ำร้อน พี่อีทึกจะดื่มกาแฟมั้ย ต่างหากครับ" ว่าแล้วก็แถไถลหน่อยแล้วกัน ชีวิตใครใครก็รักนี่นะ

"แล้วไป ขอบใจนะ ไม่เป็นไรหรอก พี่เหนื่อยแล้วล่ะ ไปนอนก่อนแล้วกัน" พูดพร้อมกับยิ้มหวาน ก่อนจะเดินเข้าห้องนอนไป ทำเอาซองมินปรับอารมณ์ตามพี่ชายที่รักไม่ทัน

.. ใครก็ได้บอกอีซองมินคนนี้ทีเถอะ ว่าพี่ชายที่แสนดีของเค้าเป็นอะไรไป บทจะใจดีก็ดีซะ แต่บทจะน่ากลัว ก็ทำเอาสยองวาบ..

แล้วกระต่ายน้อยก็เดินไปกระแซะลิงเพื่อนรัก ที่กำลังนั่งเล่นคอมพิวเตอร์อย่างเมามัน

"เอ้อ.. ฮยอคแจ นายอ่ะอยู่กับพี่อีทึกใช่ม๊า พอจะรู้มั้ยว่าพี่เค้าเป็นอะไรไป"

"หือ? อะไรๆ พี่อีทึกเป็นอะไรหรอ ต้องพาไปหาหมอมั้ย"

- -" ฮยอคแจคงไม่ได้ฟัง

"เออ ช่างเหอะ" ทำเอาซองมินหมดอารมณ์ถามต่อ

ก็.. นะ เค้ากำลังเล่นคอมพิวเตอร์นี่นะซองมิน คงต้องไปหาคนอื่นที่ท่าทางจะรู้เรื่องหน่อยดีกว่า มองไปมองมา.. จะให้ถามใครดี

ชินดง.. รายนั้นกำลังกินขนมนี่นะ ไปขัดเค้าคงไม่เหมาะ อีกอย่างชินดงก็อยู่กับเค้า แล้วจะรู้เรื่องพี่อีทึกมั้ย
คังอิน.. เดินไปนอนแล้วนี่หว่า
ฮีชอล.. เอ้อ ทำไมพี่ฮีชอลถึงได้ทำหน้าเหมือนอยากฆ่าคนเหมือนพี่อีทึกเลย TT^TT

แบบนี้ผมจะทำยังไงดีครับท่านผู้อ่าน..

"ซองมิน? เป็นอะไรรึเปล่า" กลับกลายเป็นฮีชอลซะเองที่ถามขึ้นมา หลังจากนั่งมองนานแล้วว่าซองมินส่ายหัวไปมาหาคนนั้นทีคนนี้ที แล้วหยุดจ้องที่เค้าก่อนจะทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

หน้าเค้ามันเป็นยังไง - -^

"อะ.. เปล่าฮะพี่ฮีชอล.." ว่าแล้วซองมินก็ไถไปนั่งข้างคุณพี่ชายที่ไม่รู้ว่าอยู่ในอารมณ์ไหนอย่างระมัดระวัง ก่อนทำท่าขยับปากเหมือนจะถามอะไร แต่แล้วก็เงียบลง "..."

"มีอะไรจะพูดมั้ยเนี่ย ทำหน้าแปลกๆ"

"เอ้อ.. คือ.. พี่.. รู้มั้ยฮะว่าพี่อีทึกเป็นอะไรไป"

ตึง!!

ฮีชอลลุกขึ้นยืนกระทันหัน ทำเอาซองมินผวาเฮือก ใบหน้าที่สวยละม้ายคลายคลึงหญิงหันมามองซองมินช้า ๆ

'เฮือก! เหมือนหนังฆาตกรรมที่ผู้ร้ายหันมามองเลย' ทำเอาคนถูกมองหวั่นใจวาบ 'เราจะตายมั้ยนะ'

"มานี่สิ" แทนที่จะทำอะไรซองมิน ฮีชอลกลับเดินไปที่คอมพิวเตอร์ที่ฮยอคแจนั่งอยู่ "เฮ้ย ถอยไป ชั้นเป็นพี่นาย ชั้นต้องได้ใช้คอมพ์เดี๋ยวนี้" ก่อนจะใช้สิทธิ์ความเป็นพี่ไล่ให้ออกไปซะอย่างนั้น ถึงไม่ใช้สิทธิ์ความเป็นพี่ ฮยอคแจเค้าก็หนีตั้งแต่คำว่าถอยไปแล้วล่ะ

ซองมินเดินตามมาอย่างไม่รู้เรื่องอะไรนัก ก่อนจะนั่งลงที่พื้นข้างฮีชอล แล้วแหงนหน้าขึ้นมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ที่ฮีชอลกำลังคลิกไปคลิกมาเข้าหน้าเว็บอะไรบางอย่างให้เค้าดู

"ตายแน่.. แกต้องตาย.. ถ้ากลับมาแกตายแน่" ถ้าคิดไม่ผิด เหมือนว่าซองมินจะได้ยินฮีชอลพึมพำคำนี้ไปมาตลอดเวลาด้วย - -;;;;

แล้วคำตอบของคำถามทั้งหมดที่เฝ้าสงสัยมานานก็เฉลยออกมาเมื่อหน้าจอคอมพิวเตอร์โชว์รูปอะไรบางอย่างขึ้น ทำเอาซองมินแทบจะหลุดขำออกไป แต่จากสีหน้าคนที่นั่งอยู่อีกคน การทำแบบนั้นคงไม่เหมาะ

"เอ้อ.. ก็.. รูปพี่ฮันกยอง.. ก็.. หล่อดีนี่ครับ"

"หล่องั้นเรอะ! ไอ่กะเหรี่ยงนี่มันกล้าดียังไงทำกระดี๊กระด๊ากับไอ่ซีวอนมัน!! คอยดูเหอะ ถ้ากลับมาล่ะก็.. หึ.. ตาย ตาย ตายยย" แล้วฮีชอลที่ดูเหมือนสติจะขาดผึงไปอีกคนเช่นเดียวกับท่านลีดเดอร์.. ก็เดินเข้าห้องนอนใครซักคนไป

- -;;;;; ซองมินแทบไม่อยากคิดว่าถ้าพวกฮันกยองและซีวอนกลับมาแล้ว.. จะเกิดอะไรขึ้น

แล้ววันที่ซองมินกาปฏิทินรอไว้ก็มาถึงอย่างรวดเร็ว เมื่อสมาชิกอีก 7 คนที่ไปจีน ได้เดินทางกลับมาถึงแล้ว ดีที่ตอนนี้อีทึกยังอยู่ในห้อง จะน่าหวั่นก็แค่.. ฮีชอลที่นั่งดูทีวีอยู่นี่สิ ถ้าฮันกยองกลับมาจะเป็นยังไงน้อ

"กลับมาแล้วคร้าบ~" เสียงประสานกันดังขึ้นหน้าห้องพัก ก่อนที่ชายหนุ่มทั้ง 7 จะเดินเรียงกันเข้ามาตามลำดับ คิบอมทงเฮ สองรายนี้ดูสำราญที่สุด ตามมาด้วยเยซองเรียววุค ที่ยื้มเชื่อมเข้ามาก่อนจะเดินเข้าห้องไปทั้งคู่ คยูฮยอน ที่ไม่รอช้าเข้าไปนั่งกระแซะซองมิน ก็คนมันคิดถึงไม่ได้เจอกันหลายวัน ไม่ได้ดูเลยว่าหน้าซองมินตอนนี้กำลังกังวลใจกับ 'อะไร ๆ' ที่กำลังจะเกิดขึ้นแค่ไหน ตามมาด้วยฮันกยอง และซีวอน สองหนุ่มเจ้าปัญหาตอนนี้ แหม.. เดินเข้ามาพร้อมกันเลยนะ

"ฮีชอล? อ้าว ทำไมนายมาอยู่นี่ได้ล่ะ" ฮันกยองที่เดินมาหยุดยิ้มอยู่หน้าคนดูทีวีเอ่ยถามสิ่งที่ไม่ควรถามออกมา ทิ้งตัวลงที่โซฟาข้างเจ้าของชื่อ ก่อนจะเอนหัวลงไป หวังจะซบกับไหล่นิ่ม ๆ ให้หายเหนื่อยซะหน่อย พอดีกับที่ฮีชอลกระเด้งตัวลุกขึ้นกระทันหัน เพราะงั้นไหล่ที่ว่านิ่มก็กลายเป็นอาวุธทำลายล้างกระแทกเข้ากับหัวของฮันกยองอย่างแรง (สมน้ำหน้า) ทำเอาซีวอนและคนอื่นที่นั่งมองบท (เกือบจะ) หวานของสองคนนี้ขำกันกระจาย

ยังไม่ทันที่ฮันกยองจะได้เจ็บปวดอะไรดี อีทึกก็เปิดประตูห้องนอนออกมา ใบหน้าใสที่กำลังยิ้มแย้มหุบลงทันควัน เมื่อเห็นว่าที่โซฟามี 'คนบางสองคน' นั่งอยู่

คนบางสองคนที่ว่า คือ หนุ่มเมืองจีนที่นั่งทำท่าเจ็บปวดจากการถูก attack กระทันหันจากคนรักข้างตัว และซีวอนที่กำลังหัวเราะร่าจนหัวเอียงไปซบเอากับฮันกยองซะอย่างนั้น

"กลับมากันแล้วเหรอ เป็นไงบ้างทงเฮ สนุกมั้ย" เสียงหวานหันไปถามเอากับทงเฮที่นั่งรอคิบอมเอาขนมมาให้ ตอนนี้แหละ ชเวซีวอนถึงได้รู้ตัวว่าคนที่ตัวเองเฝ้าคิดถึงยืนอยู่ตรงนี้เอง

ร่างสูงลุกขึ้นยืนยิ้มกว้าง เดินไปข้างหลังอีทึก หมายจะกอดให้หายคิดถึง แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อคนตรงหน้าหันมาเห็น ก่อนจะหันหน้าไปอีกทางที่ฮยอคแจนั่ง แล้วเดินฉับดึงเอาฮยอคแจไปที่ประตูด้วยกัน

"พี่ไปจัดรายการล่ะ อยู่บ้านกันดีๆ นะ" นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ทุกคนได้ยิน ก่อนที่ประตูจะปิดลงดังปัง พร้อมกับร่างสองร่างที่หายออกไปจากบ้านไป

ทำเอาสมาชิกที่เหลือชะงักในการกระทำ แปลกใจกับสิ่งที่เห็น จะมีก็แต่ซองมินและฮีชอลเท่านั้นที่รู้เรื่องว่าเกิดอะไรขึ้น

"เฮ้~ ซีวอน นายไปทำอะไรให้พี่เค้าหงุดหงิดปะเนี่ย" ทงเฮเป็นคนแรกที่ถามออกมา

"เออ นั่นดิ" คิบอมอดไม่ได้ที่จะสงสัยเหมือนกัน เหตุการณ์แบบนี้เค้าเรียก ไม่ปกติ นี่นะ

"..."

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากซีวอน ที่ยืนค้างอยู่หน้าประตูเรียบร้อย เมื่อไม่ได้รับคำตอบ ทงเฮก็ได้แต่หันไปมองหน้าคิบอมอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยักไหล่ แล้วเดินเข้าห้องนอนไป มีรึ.. คิมคิบอมจะไม่เดินตามเข้าไป คึคึ

ตัดสัญญาณมาทางซีวอนที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่ประตู ใบหน้าคมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้นตอนเค้าไม่อยู่เนี่ย! ร่างสูงค่อยๆ เดินถอยหลังกลับมาที่โซฟาอย่างเป็นสเต็ป แล้วหันไปถามฮีชอลที่ทำหน้าตูมอยู่

"เอ่อ.. พี่ฮีชอลฮะ พี่อีทึกเค้าเป็นอะไรเหรอ"

ใบหน้าหวานหันขวับกลับมามอง ก่อนที่ริมฝีปากได้รูปจะเอ่ยถ้อยคำออกมา

"ไป-ตาย-ซะ!!"

เป็นคำตอบที่กินใจคนฟังได้ดีเสียนี่กระไรเล่า ซีวอนได้แต่ทำหน้าเหวอกับคำตอบนั้น ก่อนที่ฮีชอลจะเดินขวับไปที่ห้องครัว ทิ้งคำเจ็บไว้ให้แล้วจากไปแบบนี้ นอกจากผมจะไม่ได้รู้สาเหตุที่พี่อีทึกเป็นแบบนั้นแล้ว มันยังทำให้ผมสงสัยเพิ่มอีกนะครับ TT^TT~

"..." ฮันกยองที่นั่งฟังคำตอบของฮีชอลอยู่แต่แรกรีบลุกตามเข้าไปในห้องครัวทันที ถ้าเกิดสมองอันชาญฉลาดของเค้าและลางสังหรณ์ไม่ได้ผิดพลาดไป มันก็มีอะไรที่เค้ากับฮีชอลต้องเคลียร์กันหน่อยแล้วล่ะ

เมื่อพ่อหนุ่มหลวงจีนหมดที่พึ่งที่จะแก้ไขข้อสงสัยได้ ร่างสูงจึงทิ้งตัวนอนลงกับโซฟาที่ตอนนี้ไม่มีใครนั่งแล้ว ก่อนจะเอามือปิดหน้าทำท่าเกลือกกลิ้งไปมา

"โอ๊ยยยย มันเกิดอะไรขึ๊นนนนนน" บ่นไปมาคนเดียวอยู่แบบนั้น

คยูฮยอน คิบอม ทงเฮ และชินดง เห็นท่าทางแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปลงสังเวช เอ๊ย อนาถใจ เอ๊ย สงสารซีวอนไปด้วย -____-;; จะมีก็แต่ซองมินแหละกระมัง ที่ทำหน้าเหมือนจะสะใจอยู่ลึก ๆ

แล้วคนที่ทำท่าดีดดิ้นเป็นเด็กน้อยไม่เข้าใจโลกก็หยุดกระทันหัน เงยหน้ามองซองมินที่นั่งอยู่กับคยูฮยอน ก่อนจะค่อย ๆ กระดึ๊บ กระดึ๊บ เข้าไปหา หวังว่าพี่ซองมินคงจะไขข้อข้องใจ ไม่พูดจาทำร้ายจิตใจใส่เค้าอีกเหมือนพี่ฮีชอลได้นะ

"พี่ซองมิน~ พี่รู้มั้ย ว่า.." พูดยังไม่ทันจบ ซองมินก็ส่ายหน้าถอนหายใจเฮือก หันหน้าไปคุยกับคยูฮยอนแทน

"คยูฮยอน.. มีนกเอี้ยงมั้ย" เอ่ยปากถามคนรัก คนถูกถามได้แต่ทำหน้างง

"เอ๊ะ ไม่มีหรอกครับ ซองมิน.. จะเอาไปทำอะไรเหรอ"

"เปล่าหรอก ให้มาเลี้ยงอะไรแถวนี้หน่อยน่ะ เห็นโง่เหลือเกิน" อนิจจา.. คำพูดนั้นช่างทำให้เจ็บปวดยิ่งกว่าการไล่ให้ไปตายของฮีชอลซะอีก

ซีวอนทำหน้าเหมือนขาดหายใจ.. ริมฝีปากได้รูปพะงาบขึ้นลงอย่างจนถ้อยคำ ก่อนจะค่อยกระดึ๊บกลับไปนอนตายที่โซฟาตามเดิม

"อะ.." แม้แต่คยูฮยอนยังอึ้ง ชักจะสงสัยตงิด ๆ ว่าไอ้สิ่งที่ซีวอนได้ทำ หรือไม่รู้ตัวว่าทำลงไปนั้น คงต้องทำให้พี่อีทึกโกรธมากเลยแหง ๆ ไม่อย่างนั้นซองมินที่น่ารักของเค้าคงไม่ได้รับอารมณ์โกรธลิซึ่มมาด้วยหรอก

แล้วก่อนที่บรรยากาศในห้องที่เหลือเพียงสิ่งมีชีวิตเพียง 3 คนจะมาคุไปกว่านี้ ชินดงผู้ซึ่งไปเล่นคอมพิวเตอร์ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น ทำเอาคยูฮยอน ซองมิน และซีวอน (ที่นอนตาย) เงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เข้าใจ หวังว่าชินดงคงจะไม่เจออะไรที่ทำให้เป็นบ้านะ ซองมินได้แต่คิดอย่างเหนื่อยใจ ก็เมื่อวานนี่แหละน๊า ที่พี่ชายทั้งสองคนต้องโมโหเพราะคอมพิวเตอร์นี่ ถ้าชินดงมาบ้าเพราะคอมพิวเตอร์ด้วย เห็นทีคงได้ยกให้ซาเล้ง

ชินดงหันมามองหน้าซีวอน ก่อนจะหันกลับไปมองในคอมพิวเตอร์ แล้วหันกลับมามองหน้าซีวอน แล้วก็หันกลับไปที่คอมพิวเตอร์ ก่อนจะหัวเราะดังลั่นอีกครั้ง ทำเอาคนถูกมองชักจะเคือง

"อะไรเนี๊ย!" ซีวอนถามอย่างขัดใจ กลับมาเหนื่อย ๆ แฟนก็หนี พี่ก็ด่า แถมยังเจอคนบ้าอีก! พระเจ้าซ้ำเติมคนหล่อมากไปหน่อยมั้ยนะ (นายกล้าดียังไงว่าชินดงฟะ -*- อยากตายเหรอวอน แล้วอี๊.. คนหล่อ แหว่ะ)

"ฮะฮะฮะ.. นาย.. ก็มาดูนี่ดิ๊" ชินดงชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วทำท่ากุมท้องหัวเราะต่อไป คำตอบเท่านั้นก็ทำเอาซองมินแจ่มกระจ่าง ดีเหมือนกัน เพื่อนนกเอี้ยงมันจะได้รู้เรื่องซะที แล้วก็ยิ้มแช่มชื่นไปอีกคน

คยูฮยอนที่นั่งมองอาการคนรักตั้งแต่แรกอดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปกระซิบถาม "ยิ้มอะไรกันครับซองมิน โมโหอยู่ไม่ใช่หรอ แล้วทำไมตอนนี้ยิ้มซะได้ล่ะ"

"ก็.. ไม่ได้โมโห แค่ขัดใจ ช่างมันเถอะ กลับมาเหนื่อย ๆ ไม่ไปพักผ่อนเหรอ" หันกลับไปถามคยูฮยอน ก็ตั้งแต่กลับมา นอกจากฮันกยองที่จรลีหายไปไหนห้องครัวกับฮีชอล เยซอง เรียววุค คิบอม ทงเฮ ก็ไปพักผ่อนกันหมด เหลือก็แต่เจ้าเด็กนี่ที่นั่งอยู่ในสถานการณ์กับเค้าตลอดนี่นะ

"อยู่กับซองมินก็เหมือนได้พักแล้ว" ตอบแล้วยิ้มซะเชื่อม ทำเอาหน้าใสของซองมินขึ้นสีกระทันหัน ก่อนจะลุกเดินหนีเข้าไปในห้องอีกคน คยูฮยอนลุกขึ้นยิ้มถูกใจ ก่อนจะเดินตามเข้าไปอีกคน (ทำไมวันนี้มีแต่คนเข้าห้อง หึหึ)

กลับมาที่ซีวอนผู้ซึ่งได้ตระหนักกับความจริงที่ถูกตีแผ่ผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ โดยมีชินดงนั่งหัวเราะอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าคมถึงกับนิ่ง ปากอ้าค้างน้อย ๆ

"แค่เนี้ย! จะบอกว่านี่คือสาเหตุที่พี่อีทึกโกรธ?!"

ป้าบ!!

เสียงของหนักบางอย่างกระแทกลงกับพื้นห้อง นั่นก็คือ ชเวซีวอน ที่โดนชินดงตบหัว จนล้มตัวลงไปนอนตายอีกครั้งที่พื้นห้องนั่นเอง พี่อีทึกโกรธ.. ที่เค้าอยู่กับพี่ฮันกยอง ตอนไปจีน?! แค่นี้เองเหรอ

"เค้าโกรธ.. ทั้ง ๆ ที่ผมกับพี่ฮันกยองไม่ได้มีอะไรกันเลยเนี่ยนะ!" อดไม่ได้ที่จะถามชินดงอีกครั้ง

"เออดิ แกไม่ได้มี แต่ใครเค้าจะรู้ล่ะ ยิ่งช่วงนี้กระแสซีฮันมันมาแรงนะเว้ย เคยอ่านมั้ย 'แฟนฟิคชั่น' อ่ะ" พ่อหนุ่มชินดง ที่เป็นคนชี้แจงแถลงไขก็คอยพูดตอบซีวอนไปเรื่อย

"มันบังเอิญหรอกน่า ก็ผมตัวสูงพอ ๆ กับพี่ฮันกยอง เวลาถ่ายรูปถึงได้ออกมาเป็นงั้น แล้วที่คุยกันอ่ะก็คุยเรื่องพี่อีทึกกับพี่ฮีชอลนั่นแหละ ถึงว่า.. พี่ฮีชอลถึงได้โมโหเหมือนกัน" ซีวอนพูดไปก็กลิ้งไปมา ก่อนจะหยุดเอาแขนก่ายหน้าผาก "ทำยังไงดีอ่ะ"

"ก็นายกับฮันกยองไม่มีอะไรกันน่ะ ชั้นรู้ แล้วพี่อีทึกรู้มั้ยล่ะ ทั้งรูปทั้งคลิปซะขนาดนี้ แล้วไหนจะมะกี๊ตอนที่พี่เค้าออกมาเห็นนายหัวเราะไปซบฮันกยองอีก หึหึ น้องเอ๋ย~ ก็หาโอกาสบอกพี่อีทึกเค้าเอาละกัน" ชินดงว่าก่อนจะนั่งเล่นคอมพิวเตอร์ต่อไป ทิ้งให้คนบางคนนอนเครียดก่ายหน้าผากอยู่ที่พื้นนั่น

'ทำยังไงดีวะ ชเวซีวอน!!'

To Be Continued . .