= :: Penox HikaA Fan Fiction :: =

Title : Hankyung's Love (END) 
By : HikaA [HikarI]
Rate : PG - 13 & ปัญญาอ่อนแกล้งคน คึคึ

เอ่อ ทำไมบรรยากาศในห้องเงียบผิดปกติ - -" งีบไปแป๊บเดียวเองนะ ทำไมฮีชอลถึงได้หยุดโวยวายเร็วชะมัด แปลก.. แปลกมากมาย แต่ไอ่ครั้นจะให้ผมกระเด้งลุกขึ้นไปถามมันก็กระไรอยู่ ค่อย ๆ แอบลืมตาดูดีกว่า

( _ -) (-_ ) อื้อหือ.. ภาพที่เห็นมันช่าง -//////- น่ารักเสียจริง

คิมฮีชอลโวยวายจนถึงขั้นหลับคาประตูเลยเหรอเนี่ย ฮีชอลที่รักของผมเนี่ยนะ?! เป็นไปได้? โอ้ว แบบนี้ก็เสร็จโก๋สิ.. แล้วผมก็ค่อย ๆ กระดึ๊บตัวลงจากเตียง เดินไปที่ฮีชอลให้เงียบที่สุด แหงล่ะ หลับหมดฤทธิ์ขนาดนี้ ถ้าทำให้ตื่นขึ้นมาโวยวายก็โง่เต็มที ยิ่งเข้าไปใกล้ ก็ยิ่งเห็นหน้าชัด โห.. เหงื่อออกด้วยนะเนี่ย แสดงว่าตอนที่ฉันหลับไป - -* นายต้องโวยวายขั้นรุนแรงเลยแหง .. แล้ว.. ผมก็ค่อย ๆ ช้อนตัวฮีชอลขึ้นมา แล้วก็ค่อย ๆ ย่องตอดไปที่เตียง วางแฟนผมลงเบา ๆ

ฮีชอลเวลาหลับนี่.. น่ารักน่าดูเลยเนอะคุณว่ามั้ย -////- ถ้าตอนตื่นน่ารักแบบนี้ก็ดีสินะ จะว่าไปถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฮีชอล ถึงจะไม่รู้ว่าวันนี้เค้าทำแบบนั้นทำไม ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมเค้าถึงเมินผม แต่.. ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะ ผมถึงโกรธเค้าไม่ลง ไม่รู้ทำไมผมถึงหยุดรักเค้าไม่ลง โอ้กกกก อย่าเพิ่งอ้วกกันสิ -___-;; คนพูดก็ลำบากใจเหมือนกันนะ.. ลำบากใจที่ต้องพูดให้คนอื่นที่ไม่ใช่ฮีชอลฟังด้วย

เอาเป็นว่า.. ในเมื่อฮีชอลหลับแบบนี้ - -* จะให้ผมทำอะไรดี? ให้ลุกออกไปข้างนอก? จะดีมั้ยนะ?

เรื่องน่า ลุกก็โง่ดิ สู้.. คึคึ นอนกอดฮีชอลดีกว่า ถึงตอนนี้นายจะยังโกรธฉันอยู่ก็ตาม ถึงฉันไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ตื่นมาฉันจะมีชีวิตได้รักนายต่อไปมั้ย (แหวะ) เพราะอาจโดนนายฆ่าได้ก็ตาม แต่.. ฉันก็จะนอนกอดนายอย่างนี้แหละนะ เรื่องที่นายเมินฉัน ค่อยยกไปคุยกันพรุ่งนี้แล้วกัน ฮ้าว~

"อ๊ากกกกกก ไอ่บ้าฮันกยอง ไอ่บ้าฮัน ไอ่บ้า ปล่อยน๊า~ ปล่อย ปล๊อยยยยย"

- -^ หือ เสียงอะไรดังลั่นอยู่ข้างหูผมเนี่ย หนวกหูชะมัด

"ฮันกยอง.. ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้านายไม่ปล่อย ฉันจะถีบนาย!"

อะไรกัน - -* นี่ใครกันบังอาจจะถีบผม โอ้ย ง่วง คนจะนอน แล้วอะไรมันผลักแขนผมออกเนี่ย อย่ามายุ่งได้มั้ย คนจะนอนกอดภรรยาหลับ - -

"หนึ่ง"

หนึ่งอะไร หนึ่งในใจผมเหรอ? ก็ฮีชอลไง ฮิ้วววว (เสี่ยวกว่านี้มีอีกมั้ย)

"สอง"

สองอะไร สองรัก ฉันรับไม่ไหว โอ๊วเย้ เฮละโล๊

"สาม"

สาม.. อ๊ากกกกกก

ผลั่ก!!

ทำไมมันช่างมีความรู้สึกเจ็บปวดขั้นรุนแรงที่เอวขนาดนี้เนี่ย TT^TT ให้ตายเหอะ

ผมค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาดูโลกกว้าง เพื่อจะดูด้วยว่าใครบังอาจขัดจังหวะการนอนกอดฮีชอลที่แสนจะสบายใจ แต่แล้ว เอ่อ O[]o! นั่นมันฮีชอลที่นั่งอยู่บนเตียงนี่นา แล้วทำไมต้องทำหน้าตาโกรธเคืองเหมือนจะกินผมซะขนาดนั้น ว่าแต่ถ้าจะกินจริงก็เต็มใจนะ คิคิ (ไอ่ปัญญาอ่อน -*-)

เอ๊อ เมื่อวานฮีชอลโกรธผมนี่หว่า -___-;; เวรแล้วไง ลืมไปซะสนิทเลยเชียว (ทำเป็นลืม) แถมผมยังบังอาจไปนอนกอดเค้าจนเช้าซะขนาดนี้ ให้ทำไงต่อดี?

จะมัวคิดทำไมว่าต้องทำไงต่อ เค้าโกรธก็ง้อสิฟะ -___- จริงด้วยเนอะ พอคิดได้แบบนั้น ผมก็เลยเลื้อยขึ้นเตียงไป แต่แหม.. ปวดเอวชะมัด TT^TT นอกจากมือหนัก เท้านายยังหนักอีกนะเนี่ย

"ฮีชอลจ๋า~" แล้วในที่สุดถึงจะเอวครากเพียงใด ผมก็กระดึ๊บขึ้นเตียงสำเร็จ แต่ดูคนบนเตียงนี่สิ ก้มหน้าหลบไปซะแบบนั้น ฮื้อฮือ มองหน้ากันหน่อยสิ "ฮีชอล" เค้าก็ยังก้มหน้าเงียบอยู่แบบนั้น เอ่อ ทำไงดีถึงจะคุยกันได้หว่า - -*

ฮ๊า~ (O^o) นึกออกแล้ว!!

แหมะ!!

"เฮ้ย! ทำอะไรของนาย" แล้วคนก้มหน้าก็โวยวายดีดดิ้นอยู่แบบนั้นแหละ ให้ทายว่าผมทำอะไร คิคิ ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก ฮั่นแน่ เดาไม่ถูกด่าดิ ก็แค่.. เลื้อยไปมาบนเตียง แล้ว.. ก็นอนลงหนุนตักฮีชอล จะได้เงยหน้าขึ้นไปมองได้สะดวก พร้อมกับเอามือกอดเอวเค้าไว้ไม่ให้ดิ้นไปไหนแค่นั้นเอง ไม่มีอะไรแอบแฝงจริงน๊า ผมไม่ใช่พวกฉวยโอกาสด้วยนะเอ้อ (จริงอ่อ - -?)

นี้ถึงแม้ว่าฮีชอลจะพยายามดิ้นแค่ไหน ฮันกยองคนนี้ก็จับเอาไว้ได้อยู่ล่ะ ถึงแม้ว่าถ้าเค้าลุกขึ้น หัวผมก็อาจจะกระเด้งและถูกกระแทกจากเข่าเค้าด้วยก็ตาม แต่เค้าคงไม่ใจร้ายทำกับผมแบบนั้นหรอกเนอะ ^_____^~

ผลั่ก!!

"โอ๊ยยยย" TT^TT ให้ตายเหอะ ถอนคำพูดได้มั้ย ทำไมฮีชอลถึงได้เด้งลุกขึ้นเร็วนักนะ!! ไม่เป็นห่วงหัวผมบ้างเลยเหรอไง แล้วผมก็ได้แต่นั่งคลำหัวป้อย ๆ ขณะที่ฮีชอลโดดลงจากเตียงไปนั่งอีกมุมหนึ่งของห้องเรียบร้อย

แล้วจะให้ฮันกยองทำยังไง?

หนึ่ง เจ็บหัวต่อไป เอ๊ะ อันนี้ไม่ต้องเลือก เจ็บอยู่แล้ว
สอง วิ่งตามไป อันนี้ไม่ต้องบอกก็ทำ
สาม ง้อให้สุดชีวิต อันนี้เป็นสิ่งที่ต้องทำ must doing เหมือนอัลบัมของเซเว่นไง must listen จะว่าไปเพลงเค้าเพราะนะ track 6 อ่ะ (เกี่ยวมั้ย? คนแต่งโปรโมทมาก ฮ่าฮ่า)

สรุปแล้วอันเบื้องต้นทั้งหมดเป็นสิ่งที่ผมต้องทำตอนนี้ และเดี๋ยวนี้ด้วย เพราะฉะนั้นผมก็ได้แต่กระดึ๊บตัว ไม่เอาอ่ะ ช้าไป ลุกขึ้นเดินไปหาฮีชอลที่นั่งกอดเข่าอยู่มุมห้องดีกว่า TT______TT

"นี่.. ฮีชอลอะ ใจคอนายจะไม่คุยกับฉันเลยเหรอ"

เค้าเงยหน้าขึ้นมองผม แล้วก็ลุกไปนั่งกอดเข่าอีกมุมห้อง -_____-* นี่มันอันใดกันเนี่ย? แล้วจะให้ผมทำไง อือ ก็เดินตามไปสิ

"ฮีชอล นาย.."

คราวนี้พูดยังไม่ทันจบประโยคเค้าก็ลุกไปอีกครั้ง ไปอยู่อีกมุมห้องอีกครั้ง แล้วก็นั่งลงกอดเข่าแบบเดิมอีกครั้ง ..ไม่ยักรู้ว่านายเป็นพวกย้ำคิดย้ำทำ - -*

แต่ถ้าเค้าทำผมก็ต้องทำ ก็ผมต้องตามไปง้อนี่นะ TT^TT~

"ฮีชอล! มันจะครบ 4 มุมในห้องแล้วนะ นายกะเดินเป็นสี่เหลี่ยมไปมาแบบนี้เหรอไง"

คราวนี้เค้าลุกขึ้นยืนมองหน้าผม กอดอก แล้ว..

เดินไปอีกมุม -________________________-^ โอ้.. ให้มันได้อย่างนี้!!

"นี่! ฉันเหนื่อยแล้วนะ นายกะจะให้ฉันเดินตามนายไปมาแบบนี้เป็นร้อยรอบเลยเหรอไง?!" แล้วในที่สุดผมก็หมดความอดทน จะอะไรนักหนา ทั้งโกรธทั้งเมินทั้งรังเกียจผมขนาดนี้เชียว ฮึ่ย

"เออ! เหนื่อยก็นอนไปซี่ ไม่ต้องมาเดินตาม ไม่ต้องมาสนใจ ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!!" แล้วเค้าก็จะเดินหนีไปอีกรอบ เรื่องอะไร ไม่เข้าใจเหรอว่าคนเค้าเหนื่อยอ่ะ แล้วผมก็จับฮีชอลเอาไว้ ล็อคตัวที่ดิ้นไปมาให้อยู่ในอ้อมแขนเนี่ยล่ะ แล้วทีนี้ถ้านายจะเดินไปไหนก็ต้องลากฉันไปด้วยล่ะ ดิ้นให้พอใจไปเลย

"ฮันกยอง! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ" ฮีชอลก็ยังคงดิ้นไปดิ้นมาอยู่แบบนั้น เท้าเค้าก็พยามจะเดินไปเรื่อย ให้ตายเหอะ -*- นายกะจะลากฉันไปจริง ๆ ใช่มะ! "ฮันกยอง!! บอกให้ปล่อยไม่ได้ยินเหรอไง ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้"

"นี่! นายจะดิ้นอะไรกันนักกันหนา ปล่อยแล้วฉันก็ต้องเดินตามอีก มันเหนื่อย ถ้าจะเดินไปก็ลากไปด้วยเลยสิ เอาเลยเซ่" นี่.. ต้องใช้ไม้แข็งซะบ้าง! แต่หวังว่าไม้แข็งแบบนี้คงไม่ทำให้ผมสิ้นชีพหรอกนะ (_ _")

"ปล๊อยยยยย ปล่อยช้านนนน ปล่อยเดี๋ยวนี้" แล้วฮีชอลที่รักยิ่ง.. ก็ลงไม้ลงมือกับผม TT^TT เค้าทุบผมอย่างแรงเลยอ่ะ มันเจ็บนะเนี่ย แล้วไหนจะขาที่ลากแท่ดไปแท่ดมานั่นอีก ทำไมนายต้องดิ้นขนาดนี้

"ถ้านายไม่หยุดฉันจะจูบนายนะ!"

"อ๊ากกก ปล่อยน๊า~~ ปล่อยช้านออกไป๊~~ ไอ่บ้า ปล่อยฉัน ปละ.. อื้อ"

แล้วฮีชอลก็หยุดดิ้นไปมาได้ซะที ไม่มีอะไร แค่ผมจัดการจูบปิดปากเค้าเท่านั้นเอง - -" จะมาสนใจอะไรกับเรื่องครอบครัวล่ะเนี่ย โอ๊ะ

เพียะ!!

ฮีชอลดันตัวผมออกก่อนจะฟาดฝ่ามือใส่หน้าผมเต็มแรง TT^TT เออ เอาซี่ เป็นไงเป็นกัน!

แล้วผมก็จับเค้ามาจูบอีกรอบ

เพียะ!!

แล้วผมก็โดนตบอีกรอบ แต่ผมก็ยังคงจับเค้ามาจูบอีกรอบ

เพียะ!!

แล้วเค้าก็ตบผมได้อีกรอบ แต่ผมก็ต้องจับเค้ามาจูบอีกอยู่ดีอ่ะแหละ - -* (ซาดิสม์นี่หว่า)

"ถ้านายตบฉัน ฉันก็จะจูบนายอยู่อย่างนี้แหละ!" แล้วผมก็คว้าตัวเค้ามาจูบให้ได้อีกรอบสิน่า ต่อให้นายตบฉันยังไงฉันก็ไม่ยอมแล้ว! แต่ทำไมมันเหมือนหนังไทยจริงไอ่บทตบจูบเนี่ย -*-

ดูเหมือนว่าคำขู่ครั้งนี้จะได้ผล ฮีชอลหยุดดิ้นแล้วจริง ๆ ถึงจะเสียดายแค่ไหน แต่ผมก็ต้องถอนริมฝีปากออกล่ะนะ -_____-; (ไอ่หื่นจิต) แล้วฮีชอลก็ซุกหน้าลงกับอกของผม นิ่งไปเลยแฮะ อือ.. แต่ว่านิ่งแบบนี้ก็ดีนะ ได้เวลาแสดงความโรแมนติกล่ะ บทง้อจะได้ใช้ซะที ขอให้ฮีชอลหายโกรธด้วยเถอะ เพี้ยง~

"ฮีชอล.. ขอโทษน๊า~" ผมกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูของเค้า "ขอโทษที่ทำให้นายโกรธ ขอโทษที่ทำให้นายไม่พอใจ"

"เพิ่งรู้เหรอว่าต้องขอโทษน่ะ" ได้ยินเสียงอู้อี้เบา ๆ ดังมาจากปากฮีชอล อ๊า สุขใจ TT^TT เราไม่ได้คุยกันดี ๆ แบบนี้นานเท่าไรแล้วเนี่ย (ไอ่เวอร์)

"ไม่หรอก จริงแล้วฉันกะจะขอโทษนายตั้งนานแล้วนะ แต่นายอ่ะเอาแต่หนีฉันเองนี่นา"

"ก็มันโมโห คนโมโหจะให้นั่งปั้นหน้าฉีกยิ้มใส่รึไง! นายโง่เองนี่นา ไม่รู้จักขอโทษแต่แรก" แปลกเฮะ ถึงจะโดนว่าแบบนั้นก็เหอะ แต่ผมกลับรู้สึกสุขใจแปลก ๆ เฮะ .. ก็ยังไงซะตอนนี้ฮีชอลก็อยู่กับผม อยู่ในอ้อมกอดของผม อยู่ในอ้อมกอดของฮันกยองนี่นา ^^~

"ขอโทษ.. ต่อไปฉันจะขอโทษนายให้เร็ว ๆ นะ" ถึงจะไม่รู้ก็ตามว่านายโกรธฉันเรื่องอะไร - -;;; แต่ก็ทำเป็นรู้ไปก็ไม่เสียหายนี่นา "ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วนะ สัญญาเลย"

"อือ" ถึงจะก้มหน้าอยู่ แต่นายก็ยิ้มใช่ม๊า หึหึ ฮีชอลเนี่ยน่ารักจังเลยน๊า~

"ฉันสัญญาแล้วอ่ะ นายสัญญากับฉันบ้างได้มั้ยล่ะ"

"อะไรล่ะ"

"ก็.. ไม่ว่าต่อไปถ้านายจะโกรธฉันเรื่องอะไรก็ตามอ่ะ นายอย่าเมินฉันแบบนี้ได้ม๊า.. รู้สึกเหมือนจะขาดใจเลยอ่ะ"

"จะเสี่ยวไปไหนฮันกยอง" โอ้ว บอกฉันสิว่านั่นคือคำสัญญาของนายน่ะคิมฮีชอล ทำไมจนถึงวินาทีนี้นายถึงได้ยังใจร้ายขนาดนี้ได้อีกล่ะ แต่เอาก็เอาเหอะ ผมก็เสี่ยว ลาว กะเหรี่ยงมาตั้งแต่ต้นเรื่องแล้วนี่นา เอาให้มันจบเรื่องไปเลยละกัน จะได้สะใจคนแต่งมัน -___-^

"เสี่ยวก็เสี่ยวกับนายคนเดียวแหละ เนี่ย ตอนนายเมินฉันอ่ะ รู้มั้ย มันเหมือนเวลารอบตัวหยุดเดินไปหมด สายลมที่พัดรอบตัวก็ไม่มีสีสัน เหมือนกับอากาศรอบตัวที่มีให้หายใจมันค่อย ๆ หมดลงเลยอ่ะ"

"นาย.."

"หือ" เห็นมั้ยว่าแล้วฮีชอลต้องประทับใจ TT^TT โอ้ว ดีจริง คำพูดที่กลั่นออกจากหัวใจ มักสร้างควาวมประทับใจให้คนที่เรารักได้เสมอหละนะ

"นายมีกระโถนมั้ย ฉันอยากอ้วกอ่ะ" แล้วฮีชอลก็ดันตัวผมออก แล้วทำท่าวิ่งไปอ้วกที่มุมห้อง ก็ไอ่มุมนรกอันนั้นซักมุมที่ก่อนหน้านี้เค้าเดินหนีผมไปกอดเข่าอยู่อ่ะ -*- ให้ตายเหอะ เจ็บจริง นายอยากอ้วกกับบทซึ้งของฉัน (ชั้นยังอยากอ้วกเลย -*-)

"โหว อะไรกัน โหดร้ายที่สุด จะอ้วกเหรอ" ฮีชอลหันมาแลบลิ้นให้ แล้วก็ยิ้มใส่ผม เห็นแบบนี้มันน่าหมั่นเขี้ยวชะมัด ผมก็เลยวิ่งไปคว้าตัวเค้ามากอดไว้ มันช่างสุขใจยิ่งนักสิน่า ในที่สุดนายก็ยิ้มให้ฉันแล้ว นายไม่เมินฉันแล้ว โอ้ววว TT________TT~

แล้วผมก็ยืนกอดเค้าอยู่แบบนั้น โฮว สุขใจจริงนะ ยืนกอดกันเงียบ ๆ แบบนี้ แต่เอ๊ะมันเหมือนไม่ค่อยครบองค์ประกอบฉากเลิฟซีนเลยอ่ะ -*- มันควรจะได้จูบด้วยนี่นา หึหึ

"ฮีชอล~" ผมพยายามปั้นเสียงให้คิดว่าหล่อที่สุด แล้วก็ทำหน้าโรแมนติกใส่ฮีชอล

แต่ทำไมมันดูไม่ง่ายอย่างที่คิด ดูเหมือนว่าฮีชอลจะรู้ความคิดผม เค้าถึงได้ดิ้นแล้ววิ่งไปที่ประตู ก่อนจะหันมาแลบลิ้นใส่ผม

"ฉันสัญญา~~"

แล้วก็วิ่งเปิดประตูห้องหนีออกไปซะงั้นอ่ะ O[]o! ไหงเมื่อวานห้องเปิดไม่ได้แล้ววันนี้เปิดได้อ่ะ -*-

แต่..

มะกี๊เป็นคำสัญญาใช่มั้ย? เค้าบอกว่าสัญญาใช่มั้ย ฮีชอลสัญญาแล้วสินะ โอ๊ว TT^TT~ ทำไมผมถึงได้รู้สึกแฮปปี้แบบนี้ โอ้ว รักพระเจ้า เฮ้ย ไม่ใช่สิ รักฮีชอลจังเลย T3T~

"เนี่ยทงเฮ~ รู้มั้ยตอนนายเมินฉันน่ะ เวลารอบตัวฉันหยุดเดินหมดเลย เพราะนาฬิกามันเสีย ลมที่พัดรอบตัวก็ไม่มีสีสัน เพราะมันมองไม่เห็น อากาศรอบตัวที่ฉันใช้หายใจก็หมด เพราะมลภาวะเป็นพิษล่ะ~"

"เหรอ~ คิบอมก็.. แหม.. ต่อไปฉันจะไม่เมินนายแล้วหล่ะนะ"

-////////////- นั่นคือละครที่ไอ่เจ้าแสบสองตัวคิบอมและทงเฮมันเป็นบ้าเล่นกัน

ตั้งแต่วินาทีแรกที่ผมก้าวออกจากห้องนอน ก็ได้เห็นเหล่าเมมเบอร์ที่พร้อมใจกันมานั่งทำตาแป๋วเหมือนจะใสซื่อแล้วยังฉีกยิ้มกว้างแบบแปลก ๆ ชอบกล ตอนแรกก็สงสัยอยู่หรอก ว่าทำไมพวกมันไม่แอบฟังกัน แต่ตอนนี้หายข้องใจเลยล่ะ..

มันฟังจนจบแล้วมานั่งรอต้อนรับผมกับฮีชอลออกมาเลยทีเดียว -______-^

"ซองมินครับ~ เวลาซองมินเมินผมแล้วเหมือนจะขาดใจเลยอ่ะ"

"แหม.. เสี่ยวจังเลยคยู"

"เสี่ยวก็เสี่ยวกับซองมินคนเดียวล่ะนะ~"

อื้อ ไอ่นี่ก็คยูฮยอนกับซองมิน

แหมมันน่านักนะ แสดงละครกันแบบนี้ ไอ่พวกชั่วร้าย นายอิจฉาวาจาคมคายของฉันอ่าดิ๊!

"เออ อยากใช้ก็เอาไป ให้ยืมโว้ย" แล้วผมก็จูงมือฮีชอลที่ทำท่าจะอาละวาดออกจากบ้านเพื่อที่จะกลับบ้านเรา ถึงจะมีเสียงโห่ฮา เสียงแซวตามหลังมาเป็นระลอกแต่ก็ช่างมันเหอะ แค่ตอนนี้ฮีชอลกลับมายิ้มให้ผม กลับมาคุยกับผม กลับมาว่าผมเสี่ยว - -" เอ่อ.. อันหลังไม่ค่อยอยากให้เกี่ยวหรอก แค่นี้ผมก็ดีใจแล้วฮะ ก็นะ..

..เพราะอะไรก็ไม่สำคัญเท่าฮีชอลแล้วน่ะสิ..

..The End..

ขอบคุณที่อ่านจนจบถึงตอนนี้นะเคิ้บ (^/|^)~ ฮี่ฮี่ฮี่~ ลัลล๊า~ คึคึ คิกคัก

HikaA Talk's : -*- ตานายแล้วฮัน ชิชะ!! คือ.. มันเสี่ยว ลาว โบราณ ไม่สนุกสนานฮาเฮฮะสำหรับฟิคเรื่องนี้ - -* เพราะแต่งฟิคไม่เป็น มันเลยออกมาเน่าได้ขนาดนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า TT^TT~~ ก็แค่อยากแกล้งฮัน -___-^ หมั่นไส้ฮันก็เท่านั้นอ่าฮะ ก็มันรักฮัน เลยเจ็บจากฮัน เลยจะทำให้ฮันเจ็บบ้าง กร๊ากกก ลาวได้อีก - -* รู้สึกเสี่ยวในตัวเอง พิมพ์ไปจะอ้วกไป แต่งไปสยองกึ๋ยไป แบบว่ามันก็.. นะ.. นิดนึง รู้สึกว่าเป็นช็อทฟิคที่ยาวจริง แถมมีแต่ฮันชอลล้วน (เหรอ?) คึคึ ไม่มีสาระอะไรเลยด้วย ย้าก! เป็นฟิคที่แต่งเพราะเกิดจากการถูกไซโคนิดนึงด้วยเฮะ - - ไซโคแล้ว มันก็ไม่ต้องหาพล็อตอะไร เพราะไม่มี -*- แต่ก็จิ้น จนแต่งไป แต่งมาได้จบประการฉะนี้ วะฮะฮ่า~ อีกอย่าง ชื่อเรื่องโคตรสิ้นคิด นึกอะไรไม่ออก นึกถึงเพลงเว่น มันมี se7en's love เอาวะ Hankyung's love บ้างเลย ยืมหน่อยนะเว่น จุ๊บ~ (_ _*) ..เอาเป็นว่า ยังไงก็ขอให้สนุกนะฮะ (เสียงคนอ่านตอบมาแต่ไกลว่าไม่~ ฮ่าฮ่าฮ่า)

อ้อ.. สรุป.. ฮันก็ยังไม่รู้ว่าฮีชอลโกรธอะไร ฮ่าฮ่าฮ่า แล้วคุณคนอ่านล่ะฮะ.. เดาออกกันบ้างมั้ย?! ฮ่าฮ่าฮ่า

ปล. ขอบคุณแขกรับเชิญกิติมศักดิ์ที่ได้รับแค่การกล่าวชื่อ 'พี่เจย์' นั่นเอง~ ^^" และก็ 'เซบึ้น' ที่ได้รับการโปรโมท ฮ่าฮ่าฮ่า