= :: Penox HikaA Fan Fiction :: =

หลังเวทีงาน SBS หลังจากห้าหนุ่มบิ๊กแบงขึ้นแสดง Live Performance เสร็จแล้ว เพราะจากแววตา สีหน้าท่าทางกล้ำกลืนฝืนทนความเจ็บปวดตลอดการแสดง และที่แสดงออกมาในตอนท้ายรายการให้รู้ว่าไม่สามารถทนความเจ็บปวดได้แล้ว ส่งผลให้อีซึงฮยอนควรจะได้รับคำสั่งพักยาวชนิดเด็ดขาดเสียที เพราะฉะนั้นจากที่เคยยอมให้มันหัวดื้อ รั้นตามนิสัย ในที่สุดวันนี้ฮยองที่เหลือก็ทนไม่ไหว ยื่นคำขาดให้ไปพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลทันที!
 

" อีซึงฮยอน จะไปหรือไม่ไป !! " และนี่คืออาการที่เรียกว่า ควอนจียงกำลังวีนแตก หลังจากเซ้าซี้ให้ไอ้ตัวเล็กไปโรงพยาบาลเป็นรอบที่สิบ แต่ไอ้ตัวดีก็ยังคงเกาะเก้าอี้แน่น ส่ายหัวไปมา ราวกับจะบอกว่า ผมยังไหว ผมยังไหว

" ไม่ไป ผมยังไหวนะฮะพี่ ผมไม่ไป " มือเล็กเกาะกับเบาะเก้าอี้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย สายตาหงอยถูกส่งไปให้คนที่ยืนใกล้มากที่สุด.. ซึ่งก็ไม่พ้นพี่ใหญ่ ชเวซึงฮยอน เทมโปแห่งบิ๊กแบง

" พี่ฮะ ผมไม่ไปนะฮะ ผมยังไหวอยู่เลย " มือน้อยกระตุกชายเสื้อยิก ๆ พลางส่งสายตาออดอ้อนไปให้พี่ชายที่ยืนเก๊กหน้าเข้มขรึมอยู่ข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไร ผิดกับหัวหน้าควอนตอนนี้ ที่ทำหน้าเหมือนจะกระโดดงับหัวเด็กดื้อคนนี้แล้ว

" อย่าดื้อได้ไหมซึงรี ไม่ไหวก็ไปโรงพยาบาลสิ! " จียงที่นับถึงถึงสิบ.. แล้ววกกลับมานับสิบถึงหนึ่งในใจ.. พูดไป ระงับอารมณ์ไป ไม่ให้ตัวเองกระทำการอุกฉกรรจ์ กระชากคอเสื้อน้องเล็กมาลากขึ้นรถไปโรงพยาบาล

" ก็ผมบอกว่าไหวนี่ฮะ ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย " เจ้าน้องเล็กยังเถียงจ้อย ๆ ทั้งที่ขาเจ็บจนแทบยืนไม่ไหว หัวก็ยังหมุนติ้วจนหน้าจะทิ่มพื้นถ้าไม่ติดมืออีกคนที่... ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าประคองได้รึเปล่านะ แต่เอาเป็นว่ามันก็ดึงคอเสื้อจากทางด้านหลังไว้ไม่ให้หน้าคว่ำอยู่แหละ

" ซึงรี ไม่ใช่ว่าอะไรนะ แต่ฉันไม่อยากให้จียงมันวีนแตกอยู่แบบนี้น่ะ ยังไงก็ช่วยเจียมบอดี้ ถ่อสังขารไปโรงพยาบาลทีเหอะ " ยองเบ.. ผู้ซึ่งปกติไม่ได้จะออกความเห็นอะไรเท่าไรอยู่แล้วพูดขึ้น.. เป็นงานเป็นการที่สุด.. แล้ว..

" น่า ไว้ฉันจะให้นายยืมเกมส์โดราเอม่อนไปเล่น อะ.. ให้ยืมดีวีดีไปดูด้วยเลย จะได้ไม่เหงา " แดซองคนดีเสนอออพชั่นที่ดูเหมือนว่าจะใจป้ำและคุ้มค่าแก่การสละเวลาไปนอนโรงพยาบาลให้น้องเล็ก ไม่ได้รู้ว่าพอได้ยินคำว่า ' เหงา ' ซึงรีก็ขยาดล่ะ

" พี่เทมโป ช่วยผมด้วยสิฮะ ผมไม่อยากไปโรงพยาบาลนี่ " เมื่อดูจากท่าทีแล้ว ไอ้พี่สองคนที่เหลือมันคงช่วยอะไรไม่ได้ สายตาหงอย ๆ ที่ผลัดส่งให้ทุกคนในวง ก็เปลี่ยนการเล็งโฟกัส ถูกส่งไปให้พี่ใหญ่ของวงที่ไม่ออกเสียงแสดงความคิดเห็นอะไรแทน

" นะฮะ.. พี่เทมโป ผมไม่เป็นอะไรแล้ว นะฮะ.. " หากว่าเป็นเวลาปกติชเวซึงฮยอนคงไม่นิ่งแบบนี้ จัดการจับเจ้าน้องเล็กกดไปแล้ว ไอ้สายตาเหงา ๆ กับเสียงอ้อน ๆ แบบนี้น่ะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามานั่งหื่น คนตัวเล็กเจ็บจะตายทำไมเขาจะไม่รู้แต่.. ยังมีหน้ามาบอกว่าไม่เป็นไรอีกเนี่ยนะ แล้วถ้าปล่อยมือตอนนี้หน้านายจะทิ่มพื้นไหมซึงรี

" ... " ก่อนที่จียงจะได้ปรี๊ดแตกกับความดื้อของเจ้าตัวเล็ก มือหนาที่เกี่ยวเสื้ออยู่ก็ปล่อยออกดื้อ ๆ คนปากแข็งที่นั่งหน้ามึนอยู่บนเก้าอี้ล้มวืดดดดไปตามแรงโน้มถ่วงโลก ดีที่ร่างสูง จับไว้ทัน ไม่งั้นหน้าตาหล่อ ๆ ของน้องเล็กคงมีอันเป็นไป ต้องลงไปจูบพื้นโลกเป็นแน่แท้

" แล้วยังปากดีว่าไหว " คนที่ทนเงียบอยู่นานพูดขึ้นอย่างเหลืออด

ถ้าจียงเป็นทนายความยื่นฟ้อง เทมโปก็เปรียบเสมือนผู้พิพากษาให้คำตัดสิน ดังนั้นเมื่อได้ยินผู้มีอำนาจสูงสุดในการตัดสินใจกล่าวแบบนั้นแล้ว จำเลยก็จำต้องทำตามคำร้อง นิ่งเงียบ ทำหน้าบึ้งลุกจากเก้าอี้จะประชดเดินออกจากห้องไปโรงพยาบาลเองซะเดี๋ยวนั้น.. ลืมไป.. สังขารตัวเองไม่ให้

" เจ็บแล้วยังอวดเก่ง " มือใหญ่กดบ่าเล็กให้นั่งอยู่กับเก้าอี้ ก่อนจะเอ่ยเสียงดุให้เจ้าน้องเล็กขมวดคิ้วย่นหน้าขัดใจ

" ก็จะไปแล้วพี่จะเอาอะไรอีกล่ะ " ซึงรีเถียงกลับไม่ยอมแพ้ แต่.. ไอ้น้องเล็ก แกลืมไปรึเปล่าว่าตัวเองน่ะเดี้ยงอยู่นะ ลำพังแค่จะขยับขายังยากเลย แล้วจะเอาเรี่ยวเอาแรงที่ไหนไปเดินฟะ!

" แล้วเดินไหวรึไงล่ะ พ่อคนเก่ง " พี่ใหญ่ของวงพูดเสียงเข้มดุเจ้าน้องเล็กที่ยู่หน้าไม่พอใจ เพราะก็เพิ่งสำเหนียกในอารมณ์ได้ว่า.. เออ กรูขาเจ็บนี่หว่า - -

" แล้วพี่จะเอาไงล่ะ พอไม่ไปก็จะให้ไป พอจะไปก็ไม่ให้เดินเอง แล้วจะเอาไงฮะ พี่จะอุ้มผมไปหรอ " ริมฝีปากบางเถียงฉอด ๆ จนเทมโประอาใจ อยากจะจับไอ้เด็กดื้อมาปิดปากด้วยปากเหลือเกิน แต่ก็นะ.. เกรงใจไอ้จียงมัน ดูสิคุณหัวหน้าลมออกหูจนจะอาละวาดวีนแตกแล้วมั้ยนั่น

" เออ " เสียงทุ้มพูดได้แค่นั้น แล้วก็ก้มลงอุ้มเจ้าตัวดีที่ทำตาโตตกใจ แต่ที่อุ้มน่ะ.. พวกคุณอย่าคิดนะฮะว่าจะเหมือนนิยายเรื่องอื่นที่พระเอกอุ้มนายเอกเข้าแนบอก แล้วตระคองกอดแบบแน่บแน่นส่งสายตาวิ้ง ๆ ให้กัน..

ฝันไปซะเหอะที่จะเอากับผู้ชายชื่อชเวซึงฮยอนคนนี้!

" อย่าดิ้น! เดี๋ยวตก " ขู่สำทับคนที่ดิ้นเร่า ๆ อยู่บนบ่ากว้าง เออ อ่านกันไม่ผิดหรอกครับว่า ' บ่า ' ก็ไอ้พี่ใหญ่หน้าตายของวงเนี่ย มันจับผมพาดบ่าอยู่นะสิ เฮ้ย.. พี่ฮะ จะพระเอกทั้งที่อุ้มกันดี ๆ ไม่ได้นะ

แล้วพี่ใหญ่กับน้องเล็ก ก็สลายโต๋ออกจากห้องไป ปล่อยให้อีกสามหนุ่มสามอารมณ์อึ้งนิด ๆ ที่ทำไมเทมโปมันจัดการได้ง่ายจังวะ (งั้นเหรอ?)

" ง่ายแบบนี้น่าจะให้พี่เทมป์จัดการแต่แรกเนอะ พี่จียง พี่ยองเบ " แดซอง .. หมุนที่ห้อยโทรศัพท์มือถือโดราเอมอนในมือไปมาอย่างชอบใจ ตาตี่ ๆ มีแววสะใจแฝงอยู่ในที ไม่อยากจะเซด มือถือเครื่องแค่นี้ เมมโมรี่อะไรดี ๆ ตะกี้ได้เยอะนะครับ

" เออ ให้ฉันหวิดร้อยองศาอยู่นั่นแหละ ไอ้มักเน่มันก็ดื้อเกินคน หมั่นไส้โว้ย อย่าให้หาย ควอนจียงจะประจานแม่งให้อายตายกันไปข้าง!! " เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันคาดโทษตั้งแต่ยังไม่ทันได้ถึงโรงพยาบาล

" หึ ถ้ามันไม่ดื้อแต่แรก พี่เทมป์ก็ไม่ต้องออกโรงหรอก แต่ก็ดี.. แดซอง เก็บมือถือนายไว้ดีๆ ล่ะ อย่าให้รู้ตัว อ้อ ถ้าจะให้ดี ทำตัวเป็นตากล้องกิติมศักดิ์แบบนี้ต่อไปด้วยนะ หึหึ " ไม่น่าเชื่อว่านี่คือคำพูดที่ออกมาจากปากดงยองเบ แทยังคนดี

" ตามสองคนนั้นไปเหอะ ป่านนี้ไปรอที่รถแล้วมั้ง " หัวหน้าควอนยิ้มร้ายก่อนจะเดินออกจากห้องพักไป อีกสองหนุ่ม.. ก็เดินตามไป คิดไป.. ว่าจะเล่นสนุกอะไรดี.. (สาบานได้ว่าห่วงน้อง -*- )

ตัดมาที่สองคนพี่ใหญ่น้องเล็กที่หอบหิ้วพาดบ่ากันมาจนถึงรถ เจ้ามักเน่ตัวน้อยก็ไม่ได้หยุดดิ้นหยุดพูด หยุดบ่นเลยแม้แต่น้อย บางทีมีเพิ่มออพชั่นโดยการทุบเข้าไปที่กลางหลังพี่ใหญ่เข้าอีกจัง แม่ง.. ถ้าไม่ใช่ซึงรีแต่เปลี่ยนเป็นจียงนะ ป่านนี้ชเวซึงฮยอนจับทุ่มลงกับพื้นแล้วกระทืบซ้ำให้หายซ่า (หรือตายคาตีน) ไปแล้ว

" ... " สายตาคมดุของพี่ใหญ่คาดโทษคนตัวเล็กที่เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเมื่อได้สบ เทมโปนึกอยากจะจับหัวทุย ๆ มาโขกกับขอบประตูรถแรง ๆ สักที ดูสิว่าไอ้ความดื้อด้านที่มีอยู่ของเจ้าตัวเล็กมันจะกระเด็นหายออกไปบ้างไหม แต่ก็เอาเถอะ ทำแบบนั้นก็มีแต่จะยิ่งโกรธยิ่งเคืองมาอีกสิ ไม่คุ้มที่จะเสีย ชเวซึงฮยอนก็ไม่เสี่ยงที่จะทำ (แม้ใจจริงจะอยากเพียงใด)

เอาเป็นว่า ถึงจะรบราฆ่าฟันกันแค่ไหน ในที่สุด ชเวซึงฮยอนและคณะก็สามารถพาอีซึงฮยอนมาจนถึงโรงพยาบาลจนได้ ทันทีที่รถจอดหน้าประตู เห็นตึกสีขาวสูงใหญ่ ติดป้ายหน้าเป็นชื่อโรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงโซลแล้ว มักเน่น้อยก็กลืนน้ำลายเอื้อก.. เอื้อก.. เหลือบสายตาไปมองคนที่นั่งข้างๆ ก็ดันทำหน้าตาย นิ่งสนิท ไอ้ครั้นหมุนตัวหันไปมองฮยองอีกสามคนที่อยู่ด้านหลัง ก็ดูจะพอใจเหลือเกินที่ในที่สุดก็มาถึงจุดหมายซักที แต่ก็นะ.. ขึ้นชื่อได้ว่าเป็นน้องเล็กที่ดื้อที่สุดในวงแล้ว ตื๊อเท่านั้นที่จะครองโลก เลยกลายเป็นคติที่ซึงรีได้งัดมาใช้อีกระลอกจนได้

" ผมไม่นอนโรง'บาลไม่ได้หรอ เนี่ย ดูสิ ขาขยับได้เหมือนเดิม ไม่เป็นอะไรแล้วซักหน่อย " ไม่พูดเปล่า ทำท่าขยับขาไปมาให้ดูอีกต่างหาก ด้วยสังขารคนที่มันไม่ไหวอยู่แล้ว ขยับซ้ายที เลยกลายเป็นแปล๊บบบบที ขยับขวาที ก็เลยกลายเป็นแปล๊บบบบอีกที -__-"

..หมับ..

คนที่นั่งหน้าตายอยู่คว้าหมับที่ต้นขาของน้องเล็กก่อนจะจับกดไว้ไม่ให้ขยับ ริมฝีปากหนาสบถหรือแร็พอะไรสักอย่างที่คนอื่นไม่เข้าใจ เอ.. หรือว่า พี่เทมโปจะร่ายมนต์คาถาใส่น้องเล็กที่นั่งนิ่งเงียบไปทันที แถมหน้าใสยังแดงวาบจน.. น่าแกล้งได้ขนาดนี้?

" อยู่เฉย ๆ " เสียงห้าวปรามคนตัวเล็กที่นั่งหน้าเหวอก่อนจะหลบสายวูบไปเจอหน้าพี่ๆข้างหลังอีกสามคนที่ส่งสายตาไม่น่าไว้วางใจมาให้

" นอกจากขาเจ็บแล้วเนี่ย ไข้ยังขึ้นอีกหรอ เจ้าตัวเล็ก " เสียงแหย่จากพี่แดซองผู้ที่ปกติจะอารมณ์ดีเป็นมิตรกับคนรอบข้างอยู่เสมอเอ่ยแซวน้องน้อยที่หน้าแดงจัด ปกติเขาไม่ใช่คนแบบนี้ แต่พอดีตอนนี้โรคอยากแกล้งมันพุ่งเกินดีกรีคนปกตินี่นะ หึหึ

" เอ๊ะ.. ไม่สบายแบบนี้ พี่คงต้องจับเรา admit เพิ่มอีกสักคืนสองคืนแล้วม๊าง ~~ " ควอนจียง หัวหน้าตัวดีเห็นน้องเล็กหน้าแดงเถือกขนาดนี้ จากนิสัยชอบแกล้งอยู่แล้ว ก็ยิ่งอดใจที่จะแหย่ไม่ได้ไปกันใหญ่ ที่จริงก็ไม่อยากจะแขวะไอ้พี่ใหญ่เท่าไรหรอกนะ ไม่รู้ว่ามันตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แต่แหม.. มือมันวางที่ขาน้องได้ติดเรทมาก ไอ้พี่ชเวซึงฮยอน!!

" พวกนายหยุดได้แล้วน่า " เสียงพี่ใหญ่ดุน้องอีกสองคนที่กำลังลอยหน้าลอยตาล้อเจ้าน้องเล็กให้หน้าแดงมากขึ้น โดยเฉพาะไอ้จียง สายตาวิบวับที่ส่งมาน่ะ รู้นะเว้ยว่าแกล้อเลียนฉันอยู่ เด็กเวร!

" จียง เลิกลอยหน้าลอยตากวนบาทา ไปเอารถเข็นมา " ไล่หัวหน้าวงที่ส่งสายตารู้ทันมาให้ไม่วายบอกให้รู้ตัวว่าไอ้สายตาเมื่อกี้มันชวนได้รับรางวัลจากอวัยวะเบื้องล่างสุดของร่างกายเพียงใด

" เออ รู้แล้วน่า เฮอะ " จียงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากก่อนจะกระโดดลงจากรถไป นึกว่าฉันรู้ไม่ทันแกรึไงไอ้เทมโป ไอ้เรื่องเอาเปรียบน้องวันละจิตแจ่มใสเนี่ยถนัดนักนะแก

จียงเข็นรถเข็นมาหน้ารถให้น้องเล็กที่ค่อย ๆ ขยับทีละนิด ขาที่เจ็บมันเริ่มแผลงฤทธิ์ หรืออาจจะเป็นเพราะเมื่อกี้ขยับขาโชว์พาวมากไปก็ไม่รู้ ความปวดมันเริ่มเพิ่มขึ้นทีละนิดจนน้ำตาแทบเล็ด เทมโปขมวดคิ้วเมื่อเห็นเจ้าน้องเล็กขยับตัวบนเบาะได้เล็กน้อยแล้วก็หยุดอยู่กับที่ หรือว่าเจ้าบ้านี่มันจะแผลงฤทธิ์ไม่ยอมหาหมออีก ทั้ง ๆ ที่อยู่หน้าโรงพยาบาลแล้วเนี่ยนะ

" เป็นอะไร ซึงรี อย่าบอกนะว่าจะไม่ไปหาหมอแล้ว " ขึ้นเสียงสูงจนคนโดนดุเริ่มเคืองน้อย ๆ เจ็บจนไม่อยากขยับต่างหากไอ้พี่บ้า งี่เง่า ฮึ่ย

" เปล่า มันเจ็บ " พูดเสียงอู้อี้

" อะไรนะ "

" ก็บอกว่าเจ็บไงเล่า " แร็พเปอร์หนุ่มคนที่โดนค่อนขอดว่างี่เง่าในใจเลิกคิ้วพร้อมกับยิ้มเยาะที่มุมปาก

" ก็อวดดีนัก ไหนว่าไม่เจ็บไง " เสียงทุ้มที่ปกติมักจะแร็พเท่ห์เป็นเพลง ตอนนี้ดั๊นมาพูดเยาะเย้ยน้องเล็กที่นั่งเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิด

" เหอะ " ซึงรีเชิดจมูกน้อย ๆ เป็นนัยว่าอารมณ์เสียแล้ว ร่างเล็กค่อย ๆ ขยับทีละนิด ทีละนิด..

" หึหึ " เทมโปหัวเราะทุ้มในลำคอ ก่อนที่มือใหญ่จะคว้าเอวเล็กของเจ้าตัวจ้อย แล้วค่อย ๆ ยกน้องเล็กลงมานั่งรถเข็นช้า ๆ ระมัดระวัง..

" คราวหลังเจ็บก็บอกว่าเจ็บ อย่าทำเป็นปากดีอีก " กระซิบพูดเสียงเท่ห์เบา ๆ ข้างหู แต่มือก็ยังไม่ปล่อยจากเอวนั่นอยู่ดี เหมือนจะเอาคืนเลยแฮะ

" อะแฮ่ม.. นี่หน้าโรงพยาบาลครับหน้าโรงพยาบาล.. พี่น้องเทมป์กับพี่น้องซึงรีจะให้คนแห่มากรีดร้องกันหรือยังไง นอกจากรางวัลเพลงดีเด่นเนี่ย อยากได้รางวัลเซอร์วิสดีเด่นกันด้วยเหรอ?  ผมจะพามักเน่ไปห้องตรวจแล้วไอ้พี่ชาย " เล่นหูเล่นตาแหย่ไปพอเป็นพิธีให้พี่ใหญ่ปล่อยน้องเล็กซะ แล้วหัวหน้าควอนก็จัดการเปลี่ยนตัวเองให้เป็นพี่ชายแสนดี เข็นรถพาเจ้าตัวเล็กเข้าห้องตรวจไป

พอสมองแปรผลจากคำพูดเมื่อครู่ได้ และพี่ใหญ่จะตามเข้าไปในห้องตรวจ ก็ถูกสี่แขนจากสองคนจับให้นั่งลงที่เก้าอี้ยาวข้างหน้าเสียก่อน

" ตามไปทำไมฮยอง ห้องตรวจเล็กแค่นั้น เดี๋ยวก็ออกมากันแล้ว " ยองเบว่า ส่ายหัวเป็นเชิงปรามก่อนจะพร้อมใจร่วมมือกับแดซองกดตัวเทมโปให้นั่งลงรอ

เมื่อถูกห้ามไม่ให้ตามเข้าไป แร็พเปอร์หนุ่มเลยได้แต่นั่งแกร่วรออยู่ข้างหน้าแทน ไม่เกินครึ่งชั่วโมงประตูห้องตรวจก็เปิดออก มีซึงรีนั่งหน้าบึ้งหนักกว่าเก่าอยู่บนเก้าอี้ ตามมาด้วยจียงที่หันไปโค้งให้กับคุณหมอ และคุณพยาบาลสาวอีกคนเดินออกมาเข็นรถน้องเล็กไปยังห้องพักแทน

" หมอบอกว่า ถ้าให้กลับไปก็คงไม่พัก เลยให้ admit อยู่นี่ดีกว่า นอนนิ่ง ๆ บนเตียงโรงบาลซักสัปดาห์นึงคงดีขึ้น " รายงานให้อีกสามคนได้รู้ก่อนจะพยักเพยิดเดินตามกันไป

" สงสัยมักเน่ได้อยู่คนเดียวจริง ๆ ก็คราวนี้แล้วแหละ ไม่อาละวาดก็เงียบแหง " ยองเบคาดเดาสถานการณ์

" ไม่หรอก ก็เดี๋ยวเอาเกมส์กับดีวีดีผมไว้ก็ได้นี่ " โดราเอมอนแมนให้คำแนะนำที่ดี (?)

" เกมส์กับดีวีดีน่ะ.. มันไม่เหมือนคนหรอกนะ " เสียงทุ้มของพี่ใหญ่ที่เดินตาม ๆ กันมาพูดขึ้น ใบหน้าหล่อนิ่งเหมือนครุ่นคิดวิธีแก้ปัญหาให้เจ้าตัวเล็ก ทำยังไงดีนะ?

To Be Continued . .