= :: Penox HikaA Fan Fiction :: =

Title :: UNTITLED (END)
Paring :: Choi Seung Hyun X Lee Seung Hyun (Tempo X SeungRi) ((ChoiLee , 2SEUNG))
Author :: HikarI (บอกพลอตให้) Moony (แต่ง.. วะฮะฮ่า)
Warning :: กรุณาอ่าน / ดูจั่วหัวที่บ่งบอกแสดงถึงคูเปิลในฟิคเรื่องนี้ก่อนอ่านด้วยนะคะ มั่นใจว่าเราย้ำไว้ชัดเจนแล้วว่านี่คือคู่อะไร ใครกับใคร กรุณาอย่าละเลยคำเตือนอ่านจนจบแล้วมากรีดร้องโวยวายทีหลัง ขอบคุณค่ะ

บนเตียงโรงพยาบาลสีขาวสะอาดตา มีคนตัวเล็กผู้ครอบครองตำแหน่งจอมดื้อของวง นั่งหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง เจ้าตัวเล็กส่งสายตาอาฆาตใส่หัวหน้าวงที่กำลังยืนคุยกับคุณพยาบาลอย่างอารมณ์ดี

ชิ.. หนอย.. ไอ้พี่บ้า ว่ามาได้ว่าคุณหมอสั่ง พี่นั่นแหละสั่งหมอ ให้หมอมาสั่งผมอีกที ฮึ่ยยยยย.. ไอ้พี่จียงบ้าเอ๊ย ทำแบบนี้กับผมได้ยังไง!

" เป็นอะไรไอ้ตัวยุ่ง " คนหน้าตายถามเจ้าตัวเล็กที่ส่งค้อนให้พี่ชายจนครบทั้งวง แถมได้บริการขอสอง คนละทีแถมเป็นสองทีอีกแน่ะ แถมริมฝีปากยังรั้นขึ้น ตีลมที่แก้มจนแก้มป่อง บ่งบอกถึงอาการว่า เด็กน้อยกำลังจะงอแงเอาแต่ใจ ได้อย่างชัดเจน

" ผมไม่อยากอยู่โรงพยาบาลนี่ฮะ พวกพี่ ๆ น่ะ.. ใจร้าย " ตาเล็กมองค้อนแถมแค้นใส่หัวหน้าวงที่ยังหัวเราะร่วนกับคุณพยาบาลสาวตาคว่ำ ไอ้พี่บ้า หนอย.. ที่ให้ผมค้างโรงพยาบาลเนี่ย มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงคือจะม่อสาวใช่มั้ย!! โว้ยยยยยย เซงโว้ย

" ใครใจร้าย พวกฉันอยากให้นายได้พักหรอกนะ " มองอากัปกิริยาทั้งหมดทั้งปวงแล้วก็นึกขำ แต่ก็ต้องกลั้นไว้ พูดปลอบน้องเล็กที่กำลังเบ้ปากขัดใจเต็มที่แทน

" พักที่บ้านก็ได้นี่ "

" พักที่บ้าน? แล้วใครจะคอยเฝ้าไม่ให้นายซนล่ะ เผลอ ๆ ก็วิ่งหนีเข้าบริษัทอีกแหละ " มือหนาลูบผมนุ่มอย่างเอ็นดู

" ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะฮะ " ซึงรีย่นหน้าอย่างหงุดหงิด เทมโปมองหน้าน้องเล็กที่ง้ำจนบึ้ง เหนื่อยใจน้อย ๆ ผู้ใหญ่ที่ไหนเขามานั่งค้อนตาคว่ำทำปากยื่นแบบนี้ล่ะครับ

" นี่ถามจริงเถอะ.. ทำไมถึงได้กลัวโรงพยาบาลขนาดนี้ล่ะ "

ถามยังไม่ทันขาดคำ อีซึงฮยอนก็หันขวับไปส่งสายตา.. เอ่อ.. เหมือนจะน่ากลัวไปให้

" ไม่ได้กลัว! เขาเรียกไม่ชอบ " พูดเน้นเสียงแล้วก็หันซ้ายหันขวาไปมา มองอะไรบางอย่าง แล้วอยู่ดีๆ ตาเล็กก็เบิกกว้าง หันหน้าขวับกลับไปซุกแขนหนาของเทมโป นี่ยังไม่นับมือสองข้างที่กอดหมับเข้าคอพี่ใหญ่อีกนะ แต่แค่นี้ก็เรียกเสียงวี้ดวิ้วจากอีกสองคน (ไม่นับจียงที่แม่งม่อสาว) ที่จับตามอง (และอัดวิดีโอ -*- ) อยู่ได้แล้ว

แม้จะรู้ตัวว่ามาดเริ่มแตก อยากจะหวั่นไหวไหลไปตามสถานการณ์ แต่ชเวซึงฮยอนก็ได้แต่หันไปส่งออร่าโหดให้น้องอีกสองคน แล้วหันกลับมาลูบหัวให้น้องเล็กต่อไป

" เป็นอะไรล่ะนั่น ไหนว่าไม่กลัว "

" ไม่ได้กลัว แค่.. ขนลุกเฉยๆ " เสียงอู้อี้ตอบกลับมา มักเน่น้อยยังคงไม่ยอมปล่อยพี่ใหญ่ ไม่แน่ใจว่าเมื่อกี้ไอ้เงาเลือน ๆ คล้าย.. T^T คน.. ที่เห็นนอกหน้าต่างนั้นเป็นอะไร แต่ยังไงอยู่อย่างนี้ไว้ก่อนก็ดี อย่างน้อยก็ปลอดภัยจากภยันอันตรายทั้งปวง (คนนะ ไม่ใช่พระ - -")

" ขนลุกแล้วไง ทำไมต้องเกาะพี่เทมโปแน่นขนาดนั้นด้วยล่ะ " หลังจากที่คุณพยาบาลคนสวยเดินออกไปแล้ว ไอ้คุณหัวหน้าควอนก็ปากขยับหันหัวขวับกลับมาหาเหยื่อ(?)ทั้งสองทันที เก๊กหน้าโหดไปเหอะไอ้พี่ชเวท็อป รู้นะเว้ยว่าตอนนี้ในใจแกกำลังกู่ร้องก้องโลก

" ... " คนตัวเล็กเด้งออกจากฐานบัญชาการที่ยึดมั่นไว้ชั่วคราวเมื่อครู่อย่างกับคนตรงหน้าเป็นของร้อน ใบหน้าใสก้มลงจ้องเหมือนมองหานิวเคลียสของผ้าปูที่นอนสีขาวแก้เขินแทน

" จียง " เสียงปรามหนัก ๆ ของพี่ใหญ่ที่หงุดหงิดเจ้าหัวหน้าวงคนดีเหลือเกิน ให้ตายเหอะไอ้จียงแกเกลียดอะไรฉันนักหนาวะ ทีแกจะม่อสาวฉันยังไม่ขัดขวางชีวิตรักแกเลยนะ -*- ไอ้ชั่ว ~~

" เออ รู้แล้วน่า ว่าไอ้มักเน่มันขี้อาย ฮื้อออออ จะว่าไปเวลาไอ้เด็กเนี่ยมันอยู่เฉย ๆ มันก็ดูเชื่องดีนะ" จียองยืนยักคิ้วมองเจ้าตัวเล็กที่ส่งสายตาทั้งโกรธทั้งโมโหทั้งเขินมาให้ เชื่องมันไม่ได้ใช้กับคนโว้ย (ไอ้)พี่จียง(เวร)

" ว่าแต่คืนนี้นายจะนอนเฝ้ามั้ย? หรือจะให้ยองเบกับแดซองเฝ้าแทน "

" ฉันเฝ้าเอง ขืนให้ไอ้สองคนนั้นเฝ้าก็ไม่ได้นอนกันพอดี ชวนกันเล่นเกมส์ทั้งวันทั้งคืน " ตอบเองสรุปเองแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด ผิดกับจียงที่ยกยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย

" เหรออออ.. แต่ฉันลืมบอกนายไปว่ะเทมโป คืนนี้นายกับฉันต้องไปออกรายการวิทยุน่ะ เสียใจด้วยนะ" จีบปากจีบคอทำเสียงเหมือนเห็นอกเห็นใจเสียเต็มประดา สองคนที่ถูกกล่าวหาว่าจะพาให้น้องเสียคนเลยขำพรืดออกมาอย่างอดไม่ได้ 

" แล้วทำไมต้องเป็นฉันกับนาย " เทมโปมองคนตรงหน้าอย่างไม่ไว้วางใจ รายการวิทยุ.. ทำไมต้องเป็นเขากับไอ้จียงไป ทำไมถึงให้เป็นไอ้สองคนนั้นกับจียงไม่ได้

" ก็เพราะฉันสั่งไง คืนนี้ให้สองคนนี้เฝ้าไอ้เด็กน้อยนี่ไปเหอะ อย่ามาทำหน้าตาหงอยใส่พี่นะซึงรี เพราะนายไม่ยอมพักอยู่กับบ้านดี ๆ เอง ช่วยไม่ได้ " จียงยกยิ้มอย่างเป็นต่อ

" เออ ก็ได้!! " แร็พเปอร์หนุ่มเสียงทุ้มพูดอย่างอารมณ์เสีย ดูก็รู้ว่าจะแกล้ง(กู)ชัด ๆ เลยนี่หว่า.. ไอ้เพื่อนเวร!

และก่อนที่จะมีสงครามเย็น (ตรงไหน?) ไปมากกว่านั้น

RRRRRRR..

" ยอโบเซโย? .. ฮะ .. เอ๋ สี่คนเหรอ .. แต่ .. แล้วพวกผมจะทิ้งซึงรีไว้ได้ยังไง .. แต่ .. ก็ได้ฮะ " หัวหน้าควอนวางโทรศัพท์ไป สีหน้าแววตาขี้เล่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นไม่พอใจอะไรบางอย่างแทน หันมามองน้องเล็กที่นั่งฟังบนเตียง กำลังจะบอกข่าวที่เพิ่งได้รับ แต่ก็เหมือนเจ้าตัวเล็กจะรู้

" ไม่เป็นไร พี่ ๆ ไปกันเถอะ รายการวิทยุอย่างมากก็สองชั่วโมง เดี๋ยวผมดูทีวีรอก็ได้ " ตอบกลับยิ้มแย้ม แต่ฟังดูก็รู้ว่าเสียงหงอยขนาดไหน ทำให้พี่ๆ (โดยเฉพาะพี่ใหญ่บางคน) แอบซึม บรรยากาศสดใสร่าเริงเมื่อครู่กลายเป็นเหงาหงอยไปเสียแทน จะว่าไปนอกจากตอนที่เทมโปเล่นละคร พวกเขาห้าคนก็ไปไหนไปกันตลอดนี่นา

" อ่า.. งั้นนี่ ฉันให้โดราเอมอนไว้ เป็นตัวแทนโดราแดซองนะ ^ ^ " แดซองเปลี่ยนร่างกลับเป็นพี่ชายใจดีเหมือนเดิม หันไปค้นกระเป๋าสะพายที่ติดตัว ค้น ๆ ล้วง ๆ ควัก ๆ เอาตุ๊กตาโดราเอมอนตัวเล็กยัดใส่มือน้องเล็ก " มี PSP ด้วยอะ "

" อื้อ ขอบคุณฮะ " รับเครื่องเล่นอิเล็กทรอนิกส์มาไว้ในมือแล้วก็กดเปิดเกมส์เล่นจึก จึก จึก ไป ถึงกระนั้นพอเงยหน้าขึ้นมาก็ยังคงเห็นพี่ ๆ ยืนอยู่หน้าประตูสีหน้าลำบากใจอยู่ดี

" เอ๊า~ ไม่รีบไปล่ะ จะได้รีบกลับไง ก็บอกแล้วผมอยู่ได้ เกมส์นี่สนุกออก ระวังน๊าพี่แดซอง กลับมาผมไม่คืน ฮ่าฮ่าฮ่า " พูดพลางโบกไม้โบกมือ ถึงทุกคนจะรู้ว่าปากหมอนี่ก็ว่าไปอย่างนั้น แต่ในที่สุดเพราะหน้าที่ความรับผิดชอบก็เป็นสิ่งที่สำคัญพอ ๆ กับความรู้สึก ทั้งสี่หนุ่มเลยยอมออกจากห้องไป

เสียงปิดประตูหลังจากพี่ ๆ ออกไปแล้วเงียบลงไม่ทันไร เจ้าน้องเล็กก็วาง PSP ในมือลง ระบายลมหายใจช้า ๆ

น่าเบื่อ..

เพราะว่าความเงียบที่มันเหงาจนวังเวงตอนที่อยู่คนเดียวแบบนี้นี่ไง อีซึงฮยอนถึงไม่อยากอยู่คนเดียว ไม่ชอบเลยจริง ๆ

" โอ๊ย! พี่เทมโป เราจะไปทำงานแล้วนะฮะ ช่วยกรุณาช่วยฉีกยิ้มนิดนึงได้ไหม ทำหน้าเหมือนใครจะตาย " เสียงท่านหัวหน้าควอนตัวดีตัวเดิมบ่นเบา ๆ เรียกตาขวาง ๆ กับคิ้วบาก ๆ ให้หันไปจ้องหน้าระรื่นไม่รู้ไม่ชี้ทันควัน แหม ใครจะแฮปปี้เหมือนมึงล่ะควอนจียง ม่อสาวเสร็จก่อนไปทำงาน สำราญนักนะ อย่าให้กูฟ้อง..

" น่า~ รีบ ๆ ทำงานแล้วจะได้กลับไปเฝ้าเจ้าตัวเล็กของนายไง " จียงชกบ่าหนาของเทมโปเป็นเชิงเย้าเบา ๆ ก่อนจะหันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อนสนิทและน้องชายผู้ร่วมขบวนการ

" เงียบไปเลยจียง นายนี่มัน.. " ชเวซึงฮยอนพูดลอดไรฟันอย่างข่มอารมณ์

" เอาเห๊อออ ยิ้มหน่อย หน้านายเวลาเก๊กนิ่งมันโคตรน่ากลัวเลยว่ะ " พูดจบ ก็เอนหลังพิงเบาะรถฟังไอพอด แต่งเพลงไปอย่างสบายใจ เทมโประบายลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะหันออกไปมองแสงไฟยามค่ำคืนนอกรถ

..เหงาหู..

เวลาไม่มีไอ้น้องเล็กมาคอยถามนู่นถามนี่แล้วมันเงียบขนาดนี้เลยหรอ เวลาที่พวกเขาไปไหนมาไหนกันห้าคนมันออกจะอึกทึกครึกโครม แค่ขาดเจ้าตัวป่วนไปคนเดียว ทำไมมันถึงเหงาได้ขนาดนี้กันนะ?

..เที่ยงคืน..

..ตีหนึ่ง..

..ตีสอง..

..ตีสาม..

นี่เขารอมากี่ชั่วโมงแล้วนะ? เจ้าตัวเล็กนอนขดตัวนับนิ้วอยู่คนเดียวบนเตียงท่ามกลางความมืด

เมื่อราวเที่ยงคืนคุณนางพยาบาลเข้ามาขออนุญาตปิดไฟ ตามกฏของโรงพยาบาล เพราะเกรงว่าจะเป็นการรบกวนผู้ป่วยห้องอื่นที่ป่านนี้คงจะเข้านอนกันหมดแล้ว น้องเล็กได้แต่หยักหน้าหงึกหงักไป พร้อมกับยิ้มหวานตามคอนเซ็ปต์ให้ แต่พอเสียงประตูปิดลับหลังได้ไม่เท่าไร หน้ายิ้ม ๆ ก็กลายเป็นบึ้ง ซุกตัวเข้าไปอยู่ในผ้าห่มแทน ถึงจะปากเก่งปากกล้า แต่ให้มาอยู่คนเดียวตอนดึก มันก็ใช่ว่าจะกล้าออกอยู่

.. ยิ่งเป็นโรงพยาบาล แห่งรวมความน่ากลัวสำหรับเขาแล้วด้วย

" ไหนพวกพี่ว่าจะมาไง " พึมพำอยู่คนเดียวใต้ผ้าห่ม

" แล้วก็หายไปกันเป็นชาติ "

" รู้มั้ยเนี่ยว่าผมกลัวผี "

" ปล่อยให้น้องเล็กอยู่คนเดียวแบบนี้ นิสัยไม่ดีกันเลย "

" คอยดูนะถ้าหาย จะอาละวาดใส่ซะทุกคน "

" ... "

เสียงบ่นหายเงียบไป เมื่อนึกได้ว่าอย่างน้อยเขาก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวไปซะเท่าไร มือเล็กๆ ยื่นออกจากผ้าห่ม ควานหาตุ๊กตาโดราเอมอนและเครื่อง PSP ที่วางอยู่แถวโต๊ะข้างเตียง ไม่ต้องถามว่าทำไมยื่นแค่มือ มืดแบบนี้ใครจะมีกะจิตกะใจเอาหน้าออกไปได้ -*-

มือป่ายไปป่ายมาไม่เท่าไรก็เจอตุ๊กตุ่นสีฟ้าตัวนิ่ม กำลังจะตวัดมือกลับเข้ามาในผ้าห่ม สัมผัสเย็นเยียบบางอย่างก็เกาะกุมไว้ที่ข้อมือ! อีซึงฮยอนเบิกตากว้างใต้ผ้าห่ม ปากเล็กๆ ที่กำลังจะร้องได้แต่อ้าค้างเงียบไป ความกลัวแล่นวาบเข้ามาจับใจ ให้สู้กับคนยังพอไหว แต่นี่อะไร สิ่งมีชีวิตลึกลับที่อยู่คนละภพมาแจมกันแบบนี้ ไม่เอาจริงๆ นะ T^T

เหมือนเลือดที่ไปหล่อเลี้ยงร่างกายจะเย็นลงอย่างเฉียบพลัน ตาใสมีหยาดน้ำรื้นเอ่ออยู่ที่ทั้งสอง อีกเหตุผลที่อีซึงฮยอนเกลียดโรงพยาบาลเสียเหลือเกิน นอกเหนือจากความเหงามันก็ไอ้สิ่งมีชีวิต(ล่ะมั่ง?)เนี่ยแหละ

โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ ไอ้พวกพี่ ๆ บ้า! หายหัวไปไหนหมดวะ พี่เทมโป~~

" ... " สัมผัสเย็นเฉียบที่ข้อมือยังยึดแน่นหนาเหมือนจะไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กขยับหนี ฮื้อออออออ ใครก็ได้ช่วยผมที ยิ่งกลัวน้ำตาก็ยิ่งไหล ปากเรียวเม้มกลั้นเสียงสะอื้นเบา ๆ และเพราะยิ่งกลัวหัวใจมันก็ยิ่งสูบฉีดเลือด แล้วยิ่งเลือดสูบฉีดแรงขึ้นก็ยิ่งรู้สึกเหมือนจะเป็นลม แล้ว.. ยิ่งใต้ผ้าห่มหนาเพราะเปิดแอร์เย็นของโรงพยาบาลนี่ด้วยแล้ว ยิ่งทำให้หายใจไม่ออกเข้าไปอีก แต่.. มันกลัวจนไม่กล้าจะเปิดผ้าห่มนี่นา ก็รู้.. มันคงตลกน่าดูถ้าพรุ่งนี้หนังสือพิมพ์ลงข่าวหน้าหนึ่งหรา

' หนึ่งในสมาชิกวงฮิพฮอพชื่อดัง ดับอนาถในโรงพยาบาล เพราะขาดอากาศหายใจตายใต้ผ้าห่ม '

..มันคงจะขำดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้กูขำไม่ออกเว้ย!!

" จะบ้ารึไง ทำบ้าอะไรของนายน่ะซึงรี " มือใหญ่จับกระชากเอาผ้าห่มออกจากคนตัวเล็กที่นอนขดจนจะกลายเป็นลูกบอลอยู่แล้ว ร่างเล็กผวากอดร่างสูงทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร เทมโปยืนอึ้งไปสักพักก่อนจะเอามือลูบหลังเบา ๆ เป็นเชิงปลอบใจ

" ไม่มีอะไรแล้ว ฉันเอง ฉันเอง " เสียงนุ่ม ๆ ทุ้ม ๆ พูดแผ่วเบาข้างหูคนตัวเล็กที่สั่นสะอื้นไปทั้งตัว อาการกลัวผีเข้าขั้นของเจ้าน้องน้อยทำไมเขาจะไม่รู้ ไม่งั้นไม่บึ่งรถคู่ใจควบมาถึงโรงพยาบาลตอนตีสามนี่หรอก

แต่พอเข้ามาในห้องที่นึกว่าเจ้าตัวยุ่งจะหลับไปแล้ว ที่ไหนได้นอนคลุมโปงเป็นก้อนขยะอยู่บนเตียงไม่พอ ยังจะควานหา PSP เล่นเกมส์อีกแน่ะ แล้วเมื่อไหร่จะหายสักที เจ้ายอดยุ่ง!

" หยุดร้องได้แล้วเจ้าเด็กขี้แย ไหนว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วไง " เสียงทุ้มเย้าคนในอ้อมแขนที่สะอื้นฮัก ๆ สักพัก ก่อนจะผละออกมาจ้องหน้าพี่ตัวดีอย่างคาดโทษ

" ก็แล้วทำไมพี่เพิ่งมา ไปอัดรายการวิทยุที่ไทยหรอฮะ ถึงได้หายไปเลยอย่างงี้ รู้มั้ยว่าผม.. " เสียงตัดพ้อที่ฟังก็รู้ว่าขัดใจด้วยแค่ไหน ดังเจื้อยแจ้วก่อนจะหยุดลงที่ประโยคสุดท้าย อีซึงฮยอนพลิกตัวหันหลังให้ผู้มาเยือนยามวิกาลที่แทบจะกระชากวิญญาณเขาไปหมดตัว ผู้ซึ่งอมยิ้มน้อย ๆ ให้กับคนตัวเล็กอยู่ ยังกับไม่รู้เรื่องไม่รู้ราว หมั่นไส้!

" ไม่ได้ไปไกลขนาดนั้นหรอก พอดีท่านประธานเรียกเข้าบริษัทด่วนน่ะ "

" … "

" ไม่ได้โทรบอกเพราะพี่คิดว่าจะแค่แป๊บเดียวไง "

" ... "

" นี่.. หันมาคุยกันหน่อยสิ นะ.. ซึงฮยอน " ชื่อที่นานครั้งจะเรียกหลุดออกมาพร้อมกับท่าทางอ้อน ๆ ที่คนตัวเล็กไม่ได้เห็นแต่ก็นึกออกว่าเป็นยังไง เทมโปพูดแล้วก็นึกขำ เหมือนเรียกตัวเองยังไงยังงั้นเลยแฮะ

" ไม่ " ปากว่าไม่ แต่ยังไงก็อุตส่าห์ส่งเสียงให้ได้ยิน ก็นะ.. อีซึงฮยอนไม่ใช่คนไร้เหตุผลขนาดปิดหูปิดตาไม่รับฟังอะไรเลยนี่นา ยิ่งลองถ้าได้ฟังเทมโปเรียกชื่อตัวเองด้วยเสียงแบบนั้นแล้ว.. โกรธต่อไม่ลงแฮะ

ว่าจะหันกลับหลังไปจะโวยวายนิดหน่อยตามประสา แต่พอเจอตาคม ๆ จ้องอยู่ระยะห่างไม่ถึงคืบ ทำเอาน้องเล็กกลืนน้ำลายเอื้อก ครั้นจะหันหลังกลับไปอีกฝั่งก็ช้าไปซะแล้ว ก็ไอ้มือคุณพี่ใหญ่มันกลายเป็นจับล็อคตัวเขาไว้ทั้งที่ยังอยู่บนเตียงนี่นา (ทำได้ไงวะ)

" มองอะไร "

" มองคนดื้อ ปากเก่ง " ตอบพร้อมกับหัวเราะน้อย ๆ เรียกอารมณ์กรุ่น ๆ ให้กลับมาอีกได้ดีนัก อยากจะรู้ไอ้ชเวซึงฮยอนคนดีที่แสนจะห่วงน้องนักหนาเมื่อหัวค่ำมันหายไปไหน(วะ)

" กลับบริษัทไปเลย " ผลักเอาใบหน้าคมให้ออกห่างแล้วดิ้นขลุกขลักจะหลุดจากพันธนาการรัก(?)ซะให้ได้

" หยุดดิ้นได้แล้ว เดี๋ยวก็เจ็บขาอีกหรอก " ปรามเสียงดุแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยเจ้าตัวเล็ก หนำซ้ำยังจับแน่นขึ้นซะอีกแน่ะ เช่นเดียวกัน เขาอยากจะรู้นัก อีซึงฮยอนคนที่แม้จะดื้อเพียงใด ก็ยังหยอดลูกอ้อนให้คนอื่นตามใจตัวเองให้ได้ (แต่ไม่สำเร็จ) ตอนก่อนมาโรงพยาบาล .. มันหายไปไหน?

" ไม่เจ็บแล้ว นอนนิ่งกลัวผีมาเป็นชั่วโมง ฮึ่ย " พูดแล้วก็ทำเสียงจึ้กจักตามประสาคนถูกขัดใจอีกระลอก น้ำตงน้ำตาท่าทางกลัวเมื่อกี้น่ะหายไปหมดแล้วล่ะ เหลือแต่นิสัยเสียของอีซึงฮยอนนี่แหละ เสียดายท่าทางน่ารัก ๆ ที่ทำเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เสียเหลือเกิน

" นี่.. ปล่อยได้แล้วล่ะฮะพี่ " เจ้าน้องเล็กดิ้นขลุกขลักในวงแขนแกร่งที่จับตัวเค้ากดล็อคอยู่ทั้งตัว ถ้าไฟสว่างกว่านี้นิดพี่ใหญ่มันคงได้เห็นล่ะว่าหน้าเด็กดื้อมันขัดเคืองขนาดไหน.. แต่ถึงกระนั้นก็ขอบคุณแสงไฟที่ไม่มีนัก เพราะนอกจากหน้าตาจะขัดใจแล้ว.. ให้ส่องกระจกมองกี่รอบก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่า.. หน้าขาว ๆ ของอีซึงฮยอนก็ติดจะขึ้นสีระเรื่ออยู่เต็มพิกัด

ใครให้เอาจมูกมาหายใจรดต้นคอผมวะครับพี่! T^T~

" เอ๋า ดิ้นอยู่นั่นแหละ เจ็บขาไม่ใช่หรอ " เสียงทุ้ม ๆ พูดเบา ๆ ยิ่งทำให้รู้สึกว่าเลือดทั้งหมดกำลังมารวมตัวที่หน้าหนักกว่าเดิมซะอีก ตอนนี้อีซึงฮยอนผู้ไม่ชื่นชอบในความมืดกลับรู้สึกดีที่ตอนนี้ห้องกลับมืดสนิท ไม่งั้นพี่เทมโปจะต้องเห็นหน้าที่.. ที่มันแดงผิดปกติของเขาแน่นอน

" ไม่ดิ้นแล้วก็ปล่อยสิฮะ " มือเล็ก ๆ ที่เมื่อหัวค่ำยังทุบหลังพี่ใหญ่อั้ก.. อั้ก.. ถูกใช้ดันอกกว้าง ๆ ของคนที่ขยับตัวโน้มเข้ามาใกล้ผิดปกติ หน้าขาวก้มหน้าลงต่ำไม่ยอมสบตากับพี่ใหญ่ ในความมืดถึงจะมืดแค่ไหน แต่ไอ้ประกายตาระยิบระยับน่ะ เห็นนะเฟ้ย 

" ไม่ปล่อย จนกว่านายจะหายโกรธพี่ " ยิ่งพูดเทมโปก็ยิ่งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ซึงรีมากขึ้น

" ก็.. ก็.. "  โฮ้ยยย แค่พูดด้วยก็ดีถมเถถมถืดแล้วนี่ แค่นี้ก็น่าจะรู้แล้วว่าหายโกรธ แต่.. ก็มันติดอยู่ว่าผมยังเคืองพี่ ๆ อยู่นี่หว่า หายไปกันหมดแล้วโผล่มากระชากวิญญาณกันตอนตีสามน่ะ ไม่ได้กลัวบ้างเลยรึไงว่าแทนที่จะได้เจอน้องเป็น ๆ จะเห็นแต่ซากศพคนหน้าตาดี ๆ บนเตียงแทน -*-

" ก็อะไร หายโกรธพี่เถอะนะ.. นะ.. " เหมือนจะรู้ว่ามุกใช้ได้ผล เพราะฉะนั้นจากปกติที่ระยะนี้ชเวซึงฮยอนนิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นแร็พถึงได้ ยามนี้ถึงได้ใช้พลังงานพูดอ้อน ๆ คนป่วยอยู่ โอ๊ย ไม่อยากจะบอกว่าเวลาพี่เทมโปทำเสียงอ้อน ๆ แล้วเลื่อนหน้าหล่อ ๆ มาใกล้ขนาดนี้ เป็นใครก็โกรธต่อไม่ลงแล้วล่ะ แต่ที่ไม่พูดเนี่ยไม่ใช่อะไร เขินโว้ยครับพี่ ผมเขิน

" อือ " รับคำในลำคอ หัวทุย ๆ พยายามเบี่ยงไปเบี่ยงมา เบือนหน้าหลบใบหน้าคมหล่อของอีกคนที่เลื่อนมาชิด.. ชิดซะจนปลายจมูกชนกัน

" อือ อะไร หายโกรธพี่รึยัง เจ้าตัวเล็ก " คนเป็นพี่ก็ช่างครองตำแหน่งพี่ที่แสนดี ยิ่งรู้ว่าไอ้ตัวเล็กมันเบี่ยง มันหลบ วืบไป วืบมาแค่ไหน ก็ยิ่งอยากแกล้งมากขึ้นเท่านั้น จมูกโด่งสวยสูดความหอมจางจากแก้มคนที่โดนแกล้งเบา ๆ โอ๊ย~ นึกอยากจะเปิดไฟให้เห็นหน้าใส ๆ แก้มขาว ๆ ที่คงจะเปลี่ยนเป็นขึ้นสีแล้วแน่นอน

" หายแล้ว ๆ .. พี่เลิกแกล้งผมสักทีสิ " คนโดนเอาเปรียบโวยวายก่อนจะเอามือเล็ก ๆ มาดันหน้าคมให้ออกห่าง อยากจะซัดอั้กเข้าให้อีกสักที ก็ติดอยู่ที่ว่าจะทำให้เครื่องมือทำมาหากินของวงเสียหายหมด (บีบคอมันสิ เครื่องมือทำมาหากินน่ะ มันแร็พเก่งด้วยนะเว้ย ไม่ใช่หล่อเก่งอย่างเดียว) หน้ารั้น ๆ ของเด็กเอาแต่ใจกลายเป็นเบะปากก้มต่ำเหมือนจะร้องไห้ เทมโปหัวเราะต่ำ ๆ ในลำคอก่อนจะผละตัวออก แล้วค่อย ๆ ขยับจับให้ซึงรีนั่งบนเตียงอย่างอ่อนโยน และแน่นอน.. ต้องไม่ลืมที่จะนั่งลงตามข้างกายเจ้าน้องเล็กด้วยล่ะ

" ใครว่าพี่แกล้ง ก็นายนะไม่ยอมหายโกรธพี่สักที " มือใหญ่ที่ชอบทำท่าประหลาด ๆ ยามแร็พถูกเจ้าของใช้ลูบหัวทุย ๆ เบา ๆ ก่อนขยับมือไปจับให้หน้าของอีกฝ่ายเงยขึ้นมาอยู่ในระดับสายตา

" หายโกรธพี่เหอะน่า พี่ขอโทษนะ " ยกยิ้มอย่างอ่อนโยนให้น้องตัวเล็กที่ทำหน้ายู่ มือใหญ่เกลี่ยแก้มใสเบา ๆ

" พี่ขอโทษที่หายไปนาน เนี่ย.. รีบที่สุดแล้วนะเนี่ย ข้าวก็ยังไม่ได้กิน ยังไม่ได้พักเลย งานยังไม่ทันจะเสร็จก็ชิ่งบึ่งมาหาแล้ว " ชเวซึงฮยอนเจ้าของเสียงทุ้มที่ร้องแร็พโย่ว ๆ อยู่บนเวที พอใช้เสียงแบบนี้มาพูดเนิบ ๆ ช้า ๆ นิ่ง ๆ ต่อให้ใครที่มันใจแข็งแค่ไหนมาฟัง อีซึงฮยอนกล้ารับประกันว่าต้องอ่อนให้ทุกคนแหละวะ!!

" ก็บอกว่าหายตั้งนานแล้ว "

" หายเคืองด้วยรึเปล่า? " ดักแบบรู้ทันอีกแน่ะ

" ครับ ไม่โกรธ.. ไม่เคือง.. แล้วก็ได้ " รับคำอ่อย ๆ

เทมโปยิ้มจาง สอดแขนแกร่งที่เหมือนจะหยุดไปเมื่อครู่ขยับไปล็อคเอวเล็ก ๆ อย่างรวดเร็ว เท่านั้นไม่พอดึงเอาเด็กดื้อจอมยุ่งประจำวงเข้ามาซะใกล้อีกต่างหาก

" เฮ่ย " ร้องเสียงหลง ตาเบิ่งกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าหน้าหล่อ ๆ ของพี่ใหญ่อยู่ห่างไปไม่ถึงนิ้ว ตาเรียวหลับลงปี๋เมื่อเทมโปเลื่อนหน้ามาใกล้จนหน้าผากชนกัน

แล้วตาที่หลับอยู่ก็ต้องเบิกโพลงเมื่อริมฝีปากอุ่นของชเวซึงฮยอนบรรจงจูบประทับริมฝีปากอย่างอ่อนโยนก่อนจะค่อย ๆ ไล้เล็มความหวานจากริมฝีปากบาง มือเล็กขยับหมายจะผลักอกกว้างออกอย่างตกใจ แต่รสสัมผัสที่เหมือนจะสูบวิญญาณของร่างสูงมันก็เพียงพอที่จะทำให้มือไม้ของซึงรีอ่อนยวบยาบไร้เรี่ยวแรงได้อย่างง่ายดาย ความจริงอีกข้อที่ถูกค้นพบอย่างไม่ต้องตั้งสมมตติฐาน แต่ได้รับการทดลองโดยตัวเองเรียบร้อยทำให้ได้รู้ว่า

..นอกจากไอ้พี่บ้านี่จะเสียงดีแล้ว มันยังจูบเก่งอีกตั้งหาก

เทมโปถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่งเมื่อเห็นว่าคนโดนขโมยจูบเริ่มหายใจติดขัด หน้าขาว ๆ เปลี่ยนเป็นแดงจนเหมือนจะระเบิดตัวเองอยู่ตลอดเวลา

" ... " ไม่มีคำพูด คำประท้วงหรือคำด่าว่าอะไรก็ตามที่ร่างสูงคิดว่าจะได้ยินจากปากเจ้าน้องเล็ก ผิดปกติเสียด้วยซ้ำที่คนชอบโวยวายนั่งก้ามหน้านิ่งเงียบไป มีเพียงสายตากึ่งพ้อกึ่งไม่เข้าใจให้ได้เห็น ก่อนที่เจ้าตัวจะเบือนหนีไปไม่ยอมมองสบตากับอีกคน

" พี่จะไม่บอกว่าขอโทษหรอกนะซึงฮยอน "

" ... "

" เพราะอะไรล่ะฮะ " ถามเสียงสั่น ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว จูบเจิบก็โดนไปแล้วนี่หว่า จะมีอะไรให้เสียให้อายไปมากกว่านี้อีกมั้ย - - (มีแต่แกไม่รู้ กรี๊ดดด! XD)

" พี่ยังไม่บอกนายตอนนี้หรอก รอให้นายโตกว่านี้อีกหน่อยดีกว่า " พอได้ยินเสียงตอบรับจากเลขหมายที่เรียก พี่ใหญ่แสนดีก็ใจชื้นเริ่มเล่นลิ้นวกไปวนมาบ่ายเบี่ยงคำตอบแทน และแน่นอนว่าเดี๋ยวจะต้องมีอะไรดี ๆ จากเจ้าตัวดีให้เขาได้ชื่นใจแหง

" พี่เทมโปอ่ะ บอกมาสิฮะว่าอะไร นะ.. พี่ซึงฮยอน "

" ไม่เอาอ่ะนายยังเป็นเด็กอยู่เลย บอกไปตอนนี้ก็ไม่เข้าใจหรอก " ยิ้มกริ่มเมื่อเป็นอย่างใจนึก นี่แหละคือข้อดีของการมีชื่อเหมือนกัน เห็นมั้ยล่ะคุณว่ามันเดสตินี่ เอ๊ย.. ไม่ หลุดเผลอปากบอกไปซะแล้ว เอาเป็นว่าคุณผู้อ่านก็เก็บเงียบไว้ก่อนแล้วกันนะฮะ ถึงจะอยากบอกอะไรไปแค่ไหนแต่ก็.. นะ..

" ผมไม่เด็กแล้วนะ ทีเมื่อกี้ยังจูบผมอยู่เลย " ด้วยความโมโหจึงหลุดพูดคำอะไรที่ทำให้ต้องเขินอายอย่างกะทันหันออกไป มักเน่น้อยเบิกตาก้าง เลื่อนมือปิดปากตัวเองโดยอัตโนมัติ ก่อนจะล้มตัวนอนกับเตียง คว้าเอาผ้าห่มที่เกือบจะคร่าชีวิตเมื่อครู่คลุมโปงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มายลอร์ด.. ให้ตายอีซึงฮยอน พูดบ้าอะไรออกไปวะ ถ้าทำใจกล้าโผล่หน้าออกจากผ้าห่มสักนิด ซึงรีก็คงจะได้เห็นพี่ชายตัวโตยืนยิ้มให้น้องน้อยที่ลงไปซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มนาน ก่อนจะก้มลงพูดข้าง ๆ หูคนตัวเล็กผ่านผืนผ้า

" เอาเป็นว่าไว้นายโตพอที่จะทำ ' อะไร ' กับพี่.. มากกว่า ' จูบ ' เมื่อไร แล้วพี่จะบอกให้รู้แล้วกันนะ ซึงฮยอน.. " ปล่อยคำพูดสองแง่สามง่ามติดเรทให้คนฟังนึกอยากจะกระโดดลุกขึ้นมาประเคนหมัดจากมือเล็ก ๆ สู่ใบหน้าหล่อ ๆ ให้หายหงุดหงิดใจ ถึงผมจะเด็ก แต่ผมไม่ได้โง่นะไอ้พี่บ้า หน้าผมเหมือนมีไอ้ตัวที่เป็นเพื่อนนกเอี้ยงเกาะอยู่หรือไง

ที่ว่าทำ ' อะไร ๆ ' มากกว่าจูบนะ คิดจะทำอะไรกันแน่ฮ๊า~~ ฮึ่ยยยยยยยย!!

" นอนได้แล้ว จะเช้าอยู่แล้ว รีบนอน จะได้รีบหายไวไวไง หรือว่าอยากจะนอนโรงพยาบาลต่ออีก " ย้ายตัวมายืนข้างเตียง มือใหญ่จับผ้าห่มจะขยับจัดดี ๆ ให้ ติดอยู่ก็แต่มือดื้อ ๆ เล็ก ๆ นั่นมันไม่ยอมปล่อยแหละ

" นอนเอาผ้าปิดหน้าแบบนั้นเดี๋ยวก็หายใจไม่ออกตายกันพอดี " ขยับมือไปมาแต่เจ้าน้องเล็กก็ยังไม่ยอมปล่อย ไม้เด็ดเลยได้ถูกปล่อยมาจากปากช่างแร็พนั่นอีกครั้ง

" หรืออยากรู้เดี๋ยวนี้? "

แค่นั้นซึงรีขี้ดื้อที่ว่าแน่ก็ต้องยอมปล่อยมือจากผ้าห่ม นอนยู่หน้าหงุดหงิดใจ ให้เทมโปได้จัดผ้าห่มแล้วทิ้งตัวนั่งลูบหัวให้เบา ๆ เหลือบตามองอีกครั้ง ก่อนจะหลับลงอย่างเคือง ๆ ไม่ได้กลัวคำขู่โว้ย แต่ง่วงนอน!

" หลับซะนะตัวยุ่ง รู้หรอกว่ากลัวว่าเหงา ถ้านอนคนเดียวน่ะ ฝันดีนะ " กระซิบบอกอีกครั้งขณะที่มือใหญ่ยังคงทำหน้าที่ได้อย่างดี

และหลังจากที่ร่างกายไม่ได้พักผ่อนเต็มอิ่มมานาน เมื่อมีมืออุ่น ๆ มาค่อยลูบผมเบา ๆ เสียงเพลงเรียบ ๆ ผ่านน้ำเสียงทุ้มนุ่ม คอยขับกล่อม ไม่นานนักเจ้าตัวยุ่งจอมดื้อของวงก็ผลอยหลับไปอย่างสบายใจ ชเวซึงฮยอนระบายยิ้มอ่อนโยนเมื่อได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอเป็นสัญญาณชี้บอกให้เห็นว่าซึงรีหลับสนิทไปแล้ว ร่างสูงโน้มตัวลงจูบหน้าผากของน้องเล็กอย่างทะนุถนอม เอ่ยคำพูดที่ถ้าไม่ได้อยู่กันสองคนแบบนี้ยังไงก็ไม่มีทางได้ยินจากปากช่างแร็พแน่ ๆ

" ไว้นายโตกว่านี้เมื่อไหร่ แล้วพี่จะบอกนายว่า.. รัก ..นะ อีซึงฮยอนเด็กดื้อ "

" ฉันบอกแล้วว่าไม่ควรจะมาเอา PSP กับดีวีดีของนายคืนตอนนี้น่ะแดซอง " เสียงกระซิบเบา ๆ ดังขึ้นหน้าห้องพักของศิลปินหนุ่ม ถึงจะพูดแบบนั้นแต่คนฟังก็รู้ว่าคนพูดไม่ได้รู้สึกผิดอย่างที่บอกแมม้แต่น้อย เผลอ ๆ ตอนนี้กำลังยิ้มร่าด้วยแหละ

" เอ่อ.. ผมว่าผมน่าจะเชื่อพี่นะพี่ยองเบ " กระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เบาโทนต่ำไม่ต่างกันเท่าไรนัก ถึงจะรู้สึกผิดนิด ๆ .. ที่ไม่ได้ของคืน ไม่น่ารีบมาตอนตีสามจะตีสี่อยู่แล้วเลย แต่ก็เหอะ ไม่เป็นไร (อ้าว ไม่ได้รู้สึกผิดที่บังเอิญได้มาแอบฟังเขาสวีทกันเหรอ -*- )

" หึ นายอัดวิดีโอไว้รึเปล่าแดซอง " หัวเราะหึในลำคอ พร้อมกับเสียงกระซิบสุดท้ายที่ต่อให้มืดขนาดไหน ใครมาฟังดูก็รู้ว่าเจ้าของประโยคสั้นง่ายได้ใจความนั้นมันเจือไปด้วยความสะใจถึงขีดสุดเพียงใด

แม้อยากจะวิ่งหากระโถนแทบขาดใจเมื่อครู่ก่อน แต่ยามนี้ควอนจียง ดงยองเบและคังแดซองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ารู้สึกดีแค่ไหนที่ทนนั่ง ซุกกับพื้น หรือแม้แต่ตะแคง เอียงไปเอียงมาเป็นท่าเต้นยอดนิยมของเพลงคอจิดมัลอยู่นานสองนาน ยอมรับว่ามันเมื่อยไม่น้อย แต่แหม.. ได้สอยประโยคดี ๆ ของพี่ใหญ่แบบนี้แล้วมันกระชุ่มกระชวยชะมัด หึหึ

จียงนึกขอบใจแดซองนี่อยากจะกลับมาอยู่ (หรือทวง PSP และดีวีดีโดราเอมอนของมัน) กับน้องเล็กหลังจากเสร็จประชุมจากที่บริษัทได้ไม่นาน แม้ตอนแรกเขาจะอยากปล่อยให้พี่ใหญ่ที่ชิ่งบึ่งรถออกมาก่อนได้กระทำ ' อะไร ๆ ' ตามใจอยากของตัวเองก็เหอะ แต่.. นะ.. ปล่อยไว้เฉย ๆ แบบนี้ก็เสียงชื่อจีดรากอนแห่งบิ๊กแบงหมดน่ะสิ มันต้องติดตามสิครับ

เสร็จแน่.. เสร็จแน่พี่ชายเอ๋ย.. อย่าให้ไอ้มักเน่มันหายนะ.. วะฮะฮะฮะฮ่า

" ง่า.. ไม่ได้อัดน่ะพี่จียง " เสียงกระซิบของแดซองตอบกลับมา ทำเอาวิมานล้านฝันที่จียงคิดไว้เมื่อกี้หายสลายโต๋ไปหมด " ภาพมันมืดน่ะ กดแล้วไม่ติดอะไรเลย เปลืองเมมโมรี่เปล่า ๆ "

ฟังคำอธิบายด้วยน้ำเสียงชิว ๆ ของน้องชายเกือบเล็กสุดของวงแล้วอยากจะหาอะไรแถวนี้มาฟาดให้ เปลืองเมม แกเรียกช็อตเด็ดแบบนี้ว่าเป็นสิ่งทำให้เปลืองเมมได้ไงวะ!

" แต่ฉันอัดเสียงไว้แล้วว่ะจียง " ยองเบตอบกลับเบา ๆ หยิบไอพอดรุ่นที่ดูท่าจะไฮเทคโนโลยีได้สุดขีดถึงขีดสุดขนาดว่าอยู่หน้าประตูห้องและจ่อเข้าใต้ช่องว่างระหว่างประตูกับพื้นห้อง ที่มีแค่เพียงไม่ถึงสองเซนติเมตร ยังเป็นสิ่งที่สามารถอัดบันทึกการสนทนาทั้งหมดเมื่อครู่ไว้ได้.. อย่างชัดเจน

แค่เสียงวิมานของควอนจียงก็กลับมาแล้วครับท่านผู้ชม!

.. THE END .. ~
จบเสียที คงต้องลุ้นต่อเอาเองว่าไฟล์เสียงในไอพอดของยองเบจะสามารถกระทำอะไรให้ใคร ' เดือดร้อน ' ได้บ้าง.. ฮ่าฮ่าฮ่า

Talk's ::

จบ จบ จบ จบ จบ จบ จบ จบ จบ .. จบเสียที!~ เปล่า ไม่ได้ทรมานที่ต้องแต่งฟิคนี้ แต่มันเขิน 5 5 5 ในที่สุสุดเราก็สามารถเอาฟิคเรื่องนี้มาเกลาให้จบ ปรับแต่งบางตอนให้เป็นไปอย่างที่ต้องการได้ มันจบแล้วจริงนะ ไอ้ช็อทฟิคบิ๊กแบงเรื่องแรกในชีวิตเนี่ย - -* พยายามแต่งให้มันเป็นบิ๊กแบงได้มากที่สุด ไม่ให้คนอ่าน (จะมีมั้ย) อ่านแล้วภาพซ้อนทับเป็นคนอื่นหรือคู่อื่นที่เราเคยแต่ง *ตาใส* สำเร็จมั้ยคะ ฮ่าฮ่าฮ่า ก็เป็นยังไงก็อย่าลืมคอมเมนท์ด่าทอ (เขามีแต่ติชม) นั่นแหละ.. ด้วยนะเคิ้บ

ไม่น่าเชื่อว่าการแต่งฟิคบิ๊กแบงจะทำให้เราเป็นบ้าจิกทึ้งหัวตัวเองด้วยความเขินอาย แบบที่ไม่ใช่มารยาหญิงที่ชอบทำ (เอ่อ.. เมิงจะประจานตัวเองใช่มั้ย?) เอ่อ เอาเป็นว่าเขินจริง ๆ ฉากสวีทหวานหยดย้อยหยาดเยิ้ม(?)ทั้งหมดในเรื่อง ขอขอบคุณและเครดิตให้พี่ฝน (Moony) แต่เพียงผู้เดียว ฮ่าฮ่าฮ่า (ถึงจะได้รับคำชม(?)จากพี่ฝนว่าเพี้ยน สติไม่ดี บ้าตอนอ่านที่พี่ฝนแต่งให้ก็เหอะ 55+) ที่จริงขอบคุณพี่ฝนด้วยเลยดีกว่า แต่งให้ปิ๊งอ่าน 55 จากที่ตกลงกันว่า 50 : 50 ก็กลายเป็น 80 : 20 และจบลงด้วย 75 : 25 เพราะปิ๊งเอามาเกลา คิคิ จุ๊บ จุ๊บ

ขอบคุณทุกคนที่อ่าน รักบิ๊กแบงกันไปนาน ๆ นะ ^ ^ เย้~ 

ปล. นี่คือฟิค Happy Birthday น้องนิ่มด้วยนะ 55 หวังว่าอ่านแล้วคงไม่ผิดหวัง - -" พยายามเต็มที่แล้ว ~~
ปล. เออน่า.. ใครก็ได้ตั้งชื่อเรื่องฟิคชั่นเรื่องนี้ให้ที ฮ่าฮ่าฮ่า T^T